zaterdag 23 juli 2011

Mispel





Als kind woonden we naast een oud boertje, die daar samen met zijn al even oude zus op een spulletje woonde. Een spulletje is Zeeuws voor een klein boerderijtje. Ze hadden een aantal roe of gemete land en een kleine boomgaard. Een roe(de) en een gemet zijn oude oppervlaktematen. Die boomgaard hadden ze al eeuwen en er was nog nooit een boom gerooid of geïnvesteerd in jonge aanplant van nieuwe rassen. Ik herinner me dat ze ook mispels hadden. Mispels fascineerden me, omdat er van gezegd werd dat je ze pas kon eten als ze rijp van de boom gevallen waren en op de grond waren gaan rotten. Ik heb nooit de moed gehad er een te proeven. Die oude boomgaard is er nog steeds en is, voor kenners een soort museum geworden, onderdeel van het openbare groen. De mispelbomen staan er nog steeds, goudkleurig in het waterige november zonnetje.( Hoedekenskerke - Zak van Zuid-Beveland) ( November 2010)
Meer foto's van de mispels.


When I was a kid we lived next to an old farmer and his sister who had some acres of land and a small orchard. He must have had this fruit orchard for years, as the trees were large and old and he had never invest in young trees or new varieties. I remember he also had medlars. These fruits fascinated me, as was told that you couldn't eat them unripe. You had to wait until they fell from the tree were rotten. I've never dared to eat a rotten medlar! Now this small orchard is a kind of open-air museum and public - The medlars are still there and great in the November sun ( Hoedekenskerke - Zak van Zuid-Beveland) ( November 2010)
More photos from the medlars
Hans Koert
slikopdeweg@zeelandnet.nl
Twitter: #slikopdeweg

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen