zondag 25 december 2011

Hans in't Bos

Als kind was de maand december een spannende maand - natuurlijk de komst van sinterklaas bracht veel onrust, maar ook de kerstdagen, vol lichtjes en brandende kaarsjes en kerstliedjes spelen op de blokfluit Nu syt wellecome .... Als de kerstboom weer in huis gehaald was en in een emmer met zand gezet, dan kon het optuigen van de boom beginnen - altijd weer een spannend gebeuren - de vertrouwde ballen en vogeltjes, vaak op plekken dof geworden door het kaarsvet van voorafgaande jaren, dat ingebrand was in het fragiele materiaal, uit het doosje-met-vakjes te voorschijn - de slingers, het elfenhaar ( een soort glaswol, want het prikte aan je handen) en, als slotstuk, in apart doos en vloeipapier verpakt, de piek. Die moest mijn vader er altijd opzetten ( die was het langst). Nieuwe ballen of kerstklokjes werden zelden tot nooit gekocht, zolang er nog genoeg "hele ballen" waren om in de boom te hangen - Trends? Hoezo trends ............ en in de boom kaarsjes, echte natuurlijk, die in een knijphoudertje gezet werden - natuurlijk zo, dat er geen takje in brand zou kunnen vliegen - er werd over nagedacht. Als de kaarsjes eindelijk aanmochten, met kerst pas uiteraard en alleen als er iemand bij was en een spons en emmer water onder handbereik, dan rook het hele huis naar kaars en den. Op kerstdag was er ook altijd een kerstdienst van de zondagschool - dan zat de hele kerk van Hoedekenskerke vol, de protetantse kerk eertijds gewijd aan Sint-Joris, maar dat wist niemand meer. Opoe en meer vrouwen in klederdracht, hadden hun zondagse kap op - daar kon je beter niet achter zitten. In de hoek naast de preekstoel stond de grote kerstboom, die zo hoog was, dat de bovenste kaarsen aangestoken moesten worden met een lange stok waarop een kaars stond. Dat aansteken van de kaarsjes, daar was je nooit bij - die brandden al als je de kerk binnen kwam - wel herinner ik me de stok met spons, die gehanteerd werd door de koster als een kaarsje wel erg gevaarlijk ging wapperen of walmen ....... Was dat de hand van Onze Lieve Heer? Ik vroeg me altijd af hoe ze zo'n hoge boom in de kerk gekregen hadden. En al die kaarsjes erin .... De lichtjes weerspiegelden in de grote hoge kerkramen - dan gaf een bijzondere sfeer ...... Soms had je een stukje tekst op te zeggen - dat was spannend en het was dan moeilijk om stil te blijven zitten in de groene harde houten banken - de voeten op de grote ronde verwarmingsbuis, want verder was de kerk niet echt verwarmd. Buiten lag er soms sneeuw. Na afloop van de dienst kwam het hoogtepunt, waar je elk jaar weer naar uitzag, want dan kreeg je een cadeau - een kerstgeschenk - een boek ........... vaste prik. Hans in't Bos van W.G. van der Hulst - boeken met een christelijk sausje, dat wel, maar daar had je geen erg in toen, want je moest er natuurlijk wel iets van mee krijgen. Het feit dat je een boek kreeg, een BOEK, was al heel bijzonder! Een boek met een kleurige tekening op de voorkant - niet zo'n saai in chocoladebruin kaftpapier verstopt boek uit de consistorie waar de bibliotheek van het dorp was ..... Het boek Hans in't Bos herinner ik me nog goed, natuurlijk omdat het leek alsof je zelf de hoofdrol speelde. En toen mijn broertje, Jan Peter, eens tijdens zo'n zelfde kerstfeest Jan-Peter's geschenk uitpakte, kon er geen sprake meer zijn van toeval. Dat je vader en moeder, net als bij sinterklaas, daar iets mee te maken hadden, ontging je .... Een boek, samen met de sinaasappel, hoorde bij de kerst ....... Zou het daardoor komen dat ik zo rond de kerst nog steeds onrustig word, als ik een boekwinkel binnenstap?(Hoedekenskerke - Zuid-Beveland) ( oktober 2009)
Hans Koert
slikopdeweg@live.nl
Twitter: SlikopdeWeg

SlikopdeWeg: De dagelijkse Zeeuwse column over de Schelderegio

1 opmerking:

  1. Merry Christmas to you all.
    And thanks for all those wonderful blogs, please Keep it Swinging
    Lots of love from
    Piet & Fema van 't Zelfde

    BeantwoordenVerwijderen