woensdag 28 december 2011

Snokje

De seizoenen zijn als ankerpunten in een mensenleven. Een jaar vliegt;'t Hit open en dicht net as un tabakspot, zie mijn opa ...... voor dat je't weet ben je oud, werd er dan filosofisch aan toegevoegd. De winter, althans de periode dat je mag verwachten dat het wat kouder wordt, de zgn. meteorologische winter is al op 1 december begonnen, al hebben we daarvan qua kou en ellende nog maar weinig van gemerkt. Wat is er mooier dan 's morgens als je naar buiten kijkt een berijpte wereld te mogen aanschouwen - bomen en bladeren hebben een dus fragiel ijsrandje gekregen, rijm, d'n brêêm angt an de takk'n of 't Ei eriemd, noemen we dat, alsof de planten als bij een cocktailglas even in de suiker gedoopt zijn. Een breekbare wereld, dat alleen in tact blijft omdat er gen wind staat - niets beweegt. Eén klein zuchtje wind, één klein snokje en alles ligt op de grond.
Gelukkig laat de natuur zich niet leiden door ankerpunten die de meteoroloog verzonnen heeft - kijk maar eens naar buiten: Geraniums, die nog niet opgeruimd zijn staan nog te bloeien, net als de fuchsia's in onze tuin en fruitvliegjes zag ik zwermen boven rot fruit in de ruin. En in de groene bak waren jonge slakjes geboren - miniatuurtjes, klonen van hun ouders, die nog een aantal maanden moeten groeien voordat ze dezelfde omvang hebben als hun ouders. Hoezo dus meteorologische winter? De echte winter, met sneeuw, vorst, rijp en gladdigheid, die moet nog komen, al heeft Koning Winter al wel een keer gezucht ..... Zeeland glad - Zeeland plat!
De astrologische winter is weer heel wat anders - die was vorige week: Op donderdag 22 december 2011, om 6.30 uur precies. Nu ben ik een vroege vogel, dus had ik gepland om op tijd wakker te zijn om het fenomeen eens een keer mee te maken - te voelen - te ondergaan. Ik zal het uitleggen. Als kind herinner ik me dat ik op de middelbare school, op 't Goese Lyceum, uitleg kreeg over meridianen, zuiderbreedte en oosterlengte en zo, over de omwentelingen van de aarde, over dag en nacht, zomer en winter en hoe de aarde, die eigenlijk wat gekanteld is ten opzichte van de zon, in één jaar één keer heen en weer schommelt. Voor wie het niet meer kan volgen – simpelweg gezegd - halverwege onze herfst (oktober) en ons voorjaar ( maart) staat de zon loodrecht boven de evenaar. De aarde kantelt echter langzaam, zodat in de maanden november en december de plek waar de zon horizontaal boven de aarde staat, richting het zuiden zakt, totdat het rond 22 december loodrecht boven de Steenbokskeerkring staat, op 23º Zuiderbreedte. Dan hebben wij hier de kortste dag
Al als kind vond ik dit een fascinerend verhaal. Dat moment, dat ultieme moment, dat de aarde zijn kanteling stopt en weer de andere kant op gaat bewegen - dat lichte snokje, dat je ook bijvoorbeeld kunt voelen als je in een vliegtuig zit dat al taxiënd naar de slurf rijdt en dan zachtjes afremt om met een licht snokje tot stilstand te komen – het teken om de riemen los te maken. Dat moment; dat wil ik al sinds mijn puberteit meemaken - live als het even kan ........... Waarom de wekker niet was afgegaan, weet ik niet, maar wellicht had ik me niet gerealiseerd dat 22 december behalve de kortste dag, dus ook de langste nacht heeft. Ik werd pas tegen achten wakker - te laat dus. Balen dus ...... Weer een jaar wachten - vrijdag 21 december 2012 - om 11 over twaalf op de middag - nieuwe ronde - nieuwe kansen. En buiten komen de bolletjes al boven de grond en aan de blaadjes buiten was nergens riem te zien - dat is't 'r natuurlijk gewoon allemaal afgevallen deur dat snokje ...... troostte ik me, dan' êk't snokje wè nie evoelt, mè toch wè ezie! (Heinkenszand - Zuid-Beveland) ( november 2011)


Hans Koert
slikopdeweg@live.nl
Twitter: #slikopdeweg

SlikopdeWeg: De dagelijkse Zeeuwse blog over de Schelderegio

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen