dinsdag 24 januari 2012

Siharen

De media stond afgelopen week weer vol met komkommernieuws m.b.t. spaaracties bij de supermarkten. Nee, geen drie komkommers halen twee betalen, maar de start van verzamelacties voor voetbalplaatjes, Muppets of stickers, waarmee de landelijke supermarktketens de gunst van de ouders van jonge klanten probeert te winnen. Ik deed daar als kind natuurlijk ook aan mee, al hadden we geen C1000, Jumbo of Albert Heijn op 't dorp Hoedekenskerke - we hadden slechts een paar buurtsupers, waaronder een Spar en een Végé en De Gruyter, die wekelijks aan de deur kwam. De eerstgenoemde supers hadden toen nog niet zo iets, als kon je stempels sparen bij de melkboer (M-Brigade) - de laatste super bracht ons het Snoepje van de Week. Nee, ik doel op ..... sigaren; het sparen van ....... sigarenbandjes! Dat verdient uitleg. Mijn opa rookte van die hele grote dikke sigaren, bolknaks noemden we die en die zaten in een kartonnen doos of zo'n heerlijk ruikend cederhouten kistje van het merk Agio, Alto of Elizabeth Bas, herinner ik me. Roken van sigaren hoorde bij oudere mannen - opa's - bejaarden.

Onlangs zag ik een gedateerd filmpje uit de jaren zestig van de bejaardensoos op één van de Zuid Bevelandse dorpen waar door de oudere heren heel wat afgepaft werd. Roken was maatschappelijk geaccepteerd en naast het borreltje, Voor de Vuist Weg, de bejaardensoos en het bejaardenreisje de enige ontspanning die je op je oude dag had of naar uitkeek. Als kind rookte je natuurlijk mee – niet alleen letterlijk maar ook figuurlijk, want opa bewaarde de sigarenbandjes die om de sigaar zaten. De functie van die bandjes is me nooit geheel duidelijk geworden, maar het zal uiteraard te maken gehad hebben met de herkenbaarheid van de merknaam en ..... net als bij de Muppets van Albert Heijn, een doordachte vorm van marketing ...... Fabrikanten waren vroeger geen haar beter dan tegenwoordig. Waar onze verzameling sigarenbandjes gebleven is - ik zou het niet weten. Onlangs vond ik in een oude doos nog een blad uit een plakboek vol bandjes. Net als het schuimplastic matje met speldjes en de dozen vol suikerzakjes en lucifermerken zijn dit verzamelingen, die een tijdperk vertegenwoordigen en als je er goed aan ruikt, dan ruik je de sigarenrook nog en de spruitjeslucht ..... de jaren vijftig en zestig van de vorige eeuw.
Als kind was ik dus al gefascineerd door sigaren. Ook die in de sloot stonden. Je zag ze niet vaak, maar als er in een sloot siharen stonden, we kenden de echte naam uiteraard niet, waarin de grote vrouwelijke aren zaten, die sigaren, siharen, genoemd werden. Het was ons ten strengste verboden om ze te plukken, maar ja - wat verboden is smaakt dubbel lekker ... .... Het is me nooit precies duidelijk geworden waarom, maar het zal wel te maken gehad hebben met de angst voor een nat pak ........

Grotere jongens uit de buurt plukten die af en liepen er dan mee rond, af en toe een trekje nemend, als herenboeren op dinsdag tijdens de weekmarkt voor de Landbouw in Goes. Soms, als er één lucifers had mee kunnen nemen van thuis, werd er wel eens één aangestoken en dan leek het net echt - alleen de stank die het verspreidde leek niet op de sigarenrook van mijn opa, die we lekker vonden ruiken. Wat zijn de tijden veranderd ......... De lisdodde, want ondertussen kennen we haar naam, is een beschermde plant en staat op de rode lijst ...... net las het roken van sigaren en sigaretten overigens. Kinderen anno nu kennen geen sigarenrokende mannen meer .... Het roken van siharen is helemaal uit hun belevingswereld verdwenen, en dat is maar goed ook - anders zou Albert Heijn er misschien wel een slaatje uit willen slaan! Het komt in ieder geval de gezondheid ten goede en waarschijnlijk ook de lisdoddestand. (Zak van Zuid-Beveland) ( foto's: april 2011)
Hans Koert
slikopdeweg@live.nl
Twitter: #slikopdeweg

SlikopdeWeg: De luchtige dagelijkse Zeeuwse column over Zeeland en omstreken.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen