dinsdag 20 maart 2012

Arme Vrouw

De bevolking van de Schelderegio vergrijsd ...... De geboortegolf, die na de Tweede Wereldoorlog ontstond, zorgde voor een flinke aanwas, een inhaalslag, bereikt de pensioengerechtigde leeftijd. Dat betekent, dat er binnenkort veel mensen-op-leeftijd, mensen van de derde leeftijd, bijkomen, die vragen om creatieve oplossingen .... zoals op hun behoeften aangepaste woningen ........
 De tijd dat ouders en grootouders inwoonden bij de kinderen, ligt, gezien in de tijd, niet eens zo ver achter ons. Toen mijn grootvader alleen kwam te staan, trokken we met ons hele gezin bij hem in en bleef hij, tot aan zijn dood, in de voorkamer wonen, 's avonds gezellig aanschuivend aan tafel en tv. Drie generaties in één huis gaf geen noemenswaardige problemen. Het huis was er op berekend, dat wel - er was ruimte, zodat een ieder zijn eigen leven kon leiden. Veel nieuwbouwhuizen hebben zo'n mogelijkheid niet, er van uitgaand dat men er voor zou willen kiezen, oudere familieleden in huis te nemen. De bejaardentehuizen, seniorenflats, aanleunwoningen en leeftijdbestendige woningbouw, waarbij extern hulp kan worden ingeschakeld, zijn de antwoorden op de vraag naar hulp voor de ouder wordende mens.
 Vroeger speelde het probleem van de vergrijzing minder - men werd minder oud en men bleef doorwerken tot men er daadwerkelijk, vaak letterlijk, bij neerstortte. Als het helemaal niet meer ging om in je eigen onderhoud te voorzien, dan werd je opgenomen binnen je familie ....... of, zo er geen familie was, dan kon je in een maatschappelijke vangnet als de liefdadigheid
  terecht komen.  Ongetrouwd gebleven vrouwen bijvoorbeeld, die nooit aan de man geraakt waren of door hun betrekking ongetrouwd gebleven waren,  dienstmaagden in de letterlijke zin van het woord, konden zo in wellicht een plekje vinden in een zgn. Oude Vrouwenhofje ...... om daar, met wat verstelwerk wellicht, hun laatste dagen te slijten. Een mooi voorbeld hiervan is het Oude Mannen- en Vrouwenhuis in Goes.

In Dordracht stichtte ene Pieter Hendricksz van Slingelandt begin 16de eeuw een hofje, dat, hoe toepasselijk, in de volksmond het Arme Vrouwenhofje genoemd werd, maar later ook bekend zou worden als het Van Slingelandthofje. Wie geen geld had voor fatsoenlijk onderdak of als dienstmaagd bij één van de regentenfamilies had gediend, kon wellicht in aanmerking komen voor één van de zgn. geefhuisjes.

Getuige een tweetal fraaie 18de eeuws uitziende gevelstenen,  werd het hofje nog verschillende keren uitgebreid tot minimaal 28 huisjes, waarbij uiteraard de namen van de stichters, de geldschieters, voor eeuwig in steen werden vastgelegd. Voor de heersende klasse, de regenten, waren dit soort projecten uitermate geschikt om hun sociale hart te etaleren - om naar buiten toe hun geloof zichtbaar te maken .... liefdadigheid kwam voort uit een diepe Christelijke overtuiging, hetgeen uiteraard niet wilde zeggen dat het volk niet op de hoogte was van de manier, waarop de bourgeoisie, met hun flamboyante levensstijl, hun pruiken en koetsen, hun rijk ingerichte huizen, hun op soms over de ruggen van de arme arbeider op a-sociale manier bijeen geharkte vermogen. Buiten het zicht, dat wel, rolden de verhalen over straat over grjpgrage regenten en er zal heus welk eens een ex-dienstmeid, een ex-maagd na bewezen diensten, in zo'n Arme Vrouwenhofje geparkeerd zijn ...... Arme Vrouw!  
Hans Koert
slikopdeweg@live.nl
Twitter: #slikopdeweg

SlikopdeWeg: De dagelijkse colmumn over de Schelderegio en de randgebieden.


Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen