zaterdag 10 maart 2012

La terre inconnu

De stranden langs de Zeeuwse kust behoren tot de mooiste en schoonste van Nederland en ver daarbuiten en dat beweren niet alleen de toeristische bureaus, maar ook organisaties die verantwoordelijk zijn voor het uitdelen van kwaliteitscriteria als De Blauwe Vlag. Belangrijk is dat de stranden schoon zijn en het aanspoelsel en afval snel verwijderd wordt. Vroeger waren er mensen die leefden van datgene wat aanspoelde aan de kust en daar hun voordeel mee deden. Okay, je moest het uiteraard aangeven als je iets vond, maar er verdween heel wat waardevols niet aangemeld in de schuurtjes van de mensen uit Zoutelande of andere kustdorpen op Walcheren.
De stranden van Zeeland zijn al vele jaren erg in trek bij toeristen en met name op Walcheren is er een strandcultuur die terug gaat tot het midden van de negentiende eeuw, toen, met name Domburg, een geliefd herstellingsoord werd voor allerlei ziekten en kwaaltjes. De gezonde zoute zeelucht scheen, vooral voor de rijkeren der aarde, buitengewoon goed en heilzaam te zijn. Uit het feit dat vooral de rijken hier kwamen herstellen, zou je kunnen opmaken dat de frisse lucht alleen voor de meer gefortuneerden gezond was, maar dat berust op een misverstand. Ook voor de gewone man zou zo'n weekje strand heilzaam geweest kunnen zijn, ware het niet dat hij de tijd en het geld hiervoor ontbeerde.
In de Twintigste eeuw, maar vooral na de Tweede Wereldoorlog, kon ook de gewone man zijn vakantie doorbrengen aan het strand. In badplaatsen als Zoutelande werden pensions en recreatiewoningen in de duinen gebouwd en strandhuisjes onder aan de duinen voor hen die wakker wilden worden met zicht op zee. 
(uit de Middelburgsche Courant - 5 maart 1877)
Het strand heeft me nooit zo getrokken - wellicht omdat zwemmen niet in mijn toptien van populaire to-do-list voorkwam en bovendien droeg ik al als zes jarige een brilletje, waardoor ik, zonder, al snel als een kip zonder kop, de weg kwijtraakte tussen al die windschermen en parasols.......  Nee, ik struinde veel liever langs het strand op zoek naar dingen die de zee had aangeleverd: een stuk hout, een touw of het dekschild van een sepia. Ik vermoed, dat ergens in mijn genen nog iets van die strandjutterij van vroeger verborgen zit – die speurende blik naar de grond als ik langs de zeereep loop. 
( uit: De Middelburgsche Courant - 16 juni 1868)
Wie zich eens verdiept in de aanspoelsels, die zo al op het strand van Zoutelande gevonden werden in de 19de eeuw ( de lege flacons zonnebrand, kapotte plastic handschoenen of verwaaide parapluskeletten uit onze tijd vind ik minder interessant), zou een lange rij van merkwaardige voorwerpen kunnen samenstellen: een kist thee (1880), een vaatje boter (1868), een stuk mast (1868), een anker (!), een boegspriet, huisraad, de spiegel van en schip (1883), een in vergevorderden staat van ontbinding verkeerend lijk(1881), een levende arend, met eene vlugt van 2,37 el (1862), een kist met schrijnwerkerswerk ( 1877),
een 20tal vaten terpentijn (1897), een kinderlijkje, op slordige wijze in een paar doeken genaaid (1879), 400 duigen (in duigen waarschijnlijk) (1868), een vat Palmolie ( 1870), 50 Noordsche delen (?)(1877), een giek, 2 haakstokken en een spier (?) (1868), een 50 ellen ketting (!)(1867) en eene flesch met een met potlood beschreven papier ...... Kijk en dat laatste intrigeert me nu - zo'n fles met een berichtje ........ zoals dat alleen voorkwam in spannende kinderboeken!
Le trois mats L'Esperance a été perdu corps et biens nord-est de l'Ile Fidje. Trois passagers sauvés, se trouvent Sans rescourtes sur cette terre inconnu. (Uit de Vlissingse Courant - 15 augustus 1879)
In oude kranten uit eind 19de eeuw vind je advertenties, waarin de gemeente Zoutelande pogingen onderneemt om de rechtmatige eigenaars van allerlei strandvondsten op te sporen ....... Toch eens informeren of dat anker al opgehaald is of die kist met schrijnwerkerswerk. Trouwens, zo'n geheimzinnige brief met fles lijkt me ook wel wat .......... misschien zat er wel een getekend kaartje bij van dat onbekende eiland met een kruisje erop. Dan is het probleem van waar moeten we deze zomer nou weer heen, meteen opgelost ......  dan zou'k, met de atlas op schoot, alle eilandjes in de Stille Zuidzee met de juffrouw van het reisbureau nalopen, om die drie drenkelingen op te sporen ................
 
Hans Koert
slikopdeweg@live.nl
Twitter: #slikopdeweg
 
SlikopdeWeg: Een dagelijkse column over de Schelderegio

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen