vrijdag 16 maart 2012

Lente-onrustkriebels


 Ik ben niet zo'n massamens - ik bedoel, ik laat me niet zo snel meedrijven in de flow rond de gekte van bijvoorbeeld de Olympische Spelen, een WK voetbal of een Tour de France. En toen afgelopen winter het water in de sloten ineens beloopbaar werd, kreeg, zo leek het, iedereen meteen koorts en moest zo nodig ........ Ik kruip dan liever achter 't glas om wat dunne stralen van de winterzon op te vangen met een goed boek, dan riskant voortglijdend op achterlijk dunne ijzers onderuit te gaan! 
 Nee, daar doe ik niet aan mee, geen Elfstedenkoorts voor mij. Maar als de eerste tekenen van het voorjaar zichtbaar worden, dan begint er bij mij iets te kriebelen - lentekriebels zou je ze kunnen noemen, maar dat heeft ook nog een  diepere betekenis, een soort tweede dimensie, waar ik nu niet aan refereer - lentekoorts-kriebels dekt dan ook beter de lading. Die lentekoorts-kriebels kun je herkennen aan het afwijkende gedrag van mensen, zoals dan ineens het koffie-buiten-drinken-met-een-dikke-jas-op-een-terras populair wordt, of die heftige drang om het nest op te ruimen ( de zolder opruimen of de auto eens goed stofzuigen) of de tuin ontdoen van afgevallen bladeren en dode planten en de aarde loswoelen en de grond goed leggen (een Zeeuwse uitdrukking vermoed ik, rechtstreeks uit de vette klei). Bij mij leidt dat ook tot het vastleggen van elk signaal, dat meldt dat het voorjaar er aan komt. 
 Niets is verrassender en boeiender, wanneer Moeder Natuur zich manifesteert met een zee aan bloemen. Een wei vol paardenbloemen fascineert, een wegberm met fluitenkruid of een bloeiende boomgaard is als een mooie vrouw die mannen fascineert. In wezen heeft die bloemenpracht een zelfde doel - insecten aantrekken, die met hun gewroet naar nectar de planten wellicht kunnen bevruchten ........
Aangezien het dorpsplein van Nisse niet zelf spontaan kleurt, heeft de dorpsgemeenschap of de gemeente zelf de natuur een handje geholpen door een tapijt van krokussen neer te leggen - een weliswaar gecultiveerde lentekriebel zou je't kunnen noemen, die ongetwijfeld insecten aantrekt, maar vooral van die voorjaarsgenieters zoals ik, die er dan allemaal op af duiken met een derde oog + geheugenschijf bij de hand, om dat gevoel, die lente-onrustkriebels vast te leggen voor sombere dagen. Tja, dan komt ineens dat primitieve in de mens weer boven - de jager, die met buit wil thuiskomen -   burlende herten op de Hoge Veluwe ... Lente-ontrustkriebels! - Lente-onrust!Lente!

Hans Koert
slikopdeweg@live.nl
Twitter: #slikopdeweg

SlikopdeWeg: De dagelijkse Zeeuwse column over de Schelderegio en haar bewoners.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen