maandag 28 mei 2012

Moet je?

 De Dutch Swing College Band (januari 1960) (bron: Rhythme nº 125 (febr. 1960) (Archief: Hans Koert)
 Er zijn van die momenten dat je hardhandig geconfronteerd wordt met het verleden - dat kan bijvoorbeeld zijn, dat je een plek bezoekt, waar je ooit eerder geweest bent of je ontmoet een oude vriend of vriendin, die je veertig jaar niet gezien hebt en die je al tijd uit het oog verloren bent ............. Afgelopen weekend overkwam me dat - bij een optreden van de Dutch Swing College Band op de markt in Middelburg, de openingsact voor de 6de editie van het International Jazzfestival .....De Dutch Swing College Band is een icoon uit de jaren vijftig en zestig - de bekende en gevierde swingband, die in de twee decaden na de bevrijding, de jeugd weer op de dansvloer bracht en de letterlijk de vrijheid na vijf jaar Nazieonderdrukking, weer volume gaf -  klank - geluiden die voor de oorlog zo vertrouwd en gewoon waren en die ineens niet meer mochten ..... een geluid dat je bijna was vergeten ....
 De Dutch Swing College tijdens het 6de International Jazzfestival Middelburg ( mei 2012) ( foto: Hans Koert)
Heel wat jongelui uit die tijd, zelf was ik toen nog niet geboren, hebben tijdens schoolavonden gedanst en geflirt op de klarinet van Peter Schilperoort of de trompet van Wybe Buma of de banjo van Arie Ligthart. Heel wat prille liefdes zijn daar uitgegroeid tot langdurige contracten. Zelf ontdekte ik de Dutch Swing College Band tijdens één van die verplichte schoolconcerten.  Weet u nog?  De directie van de middelbare school organiseerde dan zo'n twee keer per jaar een schoolconcert waar de leerlingen in aanraking gebracht werden met cultuur .........
 Thom Kelling en zijn gitaar - ambassadeurs van het Latijns Amerikaanse idioom ( deel onderschrift Rhythme  nr. 128 (mei 1960) (archief: Hans Koert)
Een veelgehoorde vraag, die bij de aankondiging van zo'n concert rondzong onder de leerlingen in de onderbouw was dan: Moet je ....? Ja, je moest, kreeg je dan als antwoord, Schoolconcerten vielen onder schooltijd en waren verplicht ........ De klas van het Goese Lyceum, druk vanwege het ongewone karakter van deze schoolles en het feit dat we naar de Prinse (Prins van Oranje) of de Christelijken .... moesten ( Christelijk Lyceum), voelde een zekere spanning over wat er ging gebeuren, wat zich manifesteerde in een zekere verbale onrust  ......

Het schoolconcert van het Trio Pim Jacobs (8 november 1966) ( uit: PZC 2 november 1966) (bron: Zeeuwse Krantenbank) De meest voortvarende leerlingen, die met de grote monden,  waren, in woord, al tien keer ontsnapt aan de aandacht van de leerkrachten,  maar zaten, noodgedwongen, het concert braaf uit. Niemand vond het cool of vet, al gebruikten we ongetwijfeld andere termen, maar ik weet dat het me fascineerde om nu eens in het echt artiesten op het podium te zien, die je anders alleen maar van de zwart-wit tv bij opa en opoe kende ...... Vergeet niet dat je, geboren en getogen in een klein dorp aan de boorden van de Westerschelde, in die tijd een zeer beperkt wereldbeeld had, nog niet overvoerd door Twitter, Facebook, Hyves, i- of Smartphones.  Natuurlijk hield ik me, waarschijnlijk, tegenover mijn klasgenoten groot .....  en beaamde dat het waardeloos was geweest! 
 Eén van de bewuste schoolconcerten: 1 oktober 1964 ( PZC: 2 okt 1964) ( bron: Krantenbank Zeeland)
Ik herinner me drie van die concerten, namelijk één met Thom Kelling, één met het Trio Pim Jacobs en  ... dat met de Dutch Swing College BandThom Kelling, ik had echt nog nooit van hem gehoord, de zanger - met gitaar - van het Zuidamerikaanse lied. Mezzo-sopraan Christel Adelaar heeft geen indruk achtergelaten.  Ik herinner me dat er zich na afloop een rijtje dappere scholieren vormde voor de vermaarde gitarist en beroemde mezzo-sopraan die hen een handtekening vroegen ....... Ik heb toen al mijn moed bijeen geraapt en heb me achter in de rij aangesloten. Wat ik gehakkeld heb, weet ik niet - feit is dat ik die handtekeningen nog steeds koester.

Ik herinner me van het Trio Pim Jacobs alleen nog dat Pim er ontzettend veel bij vertelde, en dat zijn broer Ruud, bas speelde. Wim Overgauw, die erbij geweest moet zijn herinner ik me niet meer.
The Dutch Swing College speelde vaker in Zeeland - ook na mijn middelbare schoooltijd: 1977 (bron: PZC 15 juli 1977) (bron: Krantenbank Zeeland)
Het concert met de Dutch Swing College Band herinner ik me ook nog. Bob Kaper, die na het overlijden van Peter in 1990, de leider van de band werd, was er bij. In een recent concertverslag dat ik graag citeer, vertelt Bob dat hij dat concert in Goes nog goed herinnert: Ik herinner het me nog goed, het moet in de herfst van 1966 geweest zijn - Het was één van de eerste keren dat ik in mocht vallen voor Peter, als hij ziek was.  Ik herinner me dat ik wat teleurgesteld was dat Peter Schilperoort er niet bij was, en we het met een vervanger (= Bob Kaper) moesten doen - Arie Ligthart, die ik later nog vaak bij de Harbour Jazz Band heb zien spelen, was er wel bij en dat maakte veel goed. Het concert in Goes in de Prinse (= Prins van Oranje) moet me geboeid hebben, want ik het lijkt een startpunt geweest te zijn voor een brede belangstelling in de jazzmuziek.
De Dutch Swing College Band, volgens het bijschrift, .... verzot op Ice Cream ..... (bron: Rhytme nr. 122 (nov. 1959) (Archief Hans Koert)
 De Dutch Swing College Band speelde vaak in den lande op schoolfeesten, maar zelf herinner ik me dat niet bewust - ik ben daar nooit bij geweest ..... The Bintangs, Cuby and the Blizards, Q65 en The Delta Bluesband waren de bands die de "popmuziek" van een nieuwe generatie speelden in bijv. De Vroone in Kapelle - daar waren de meiden. Toen ik als 18-jarige geïnteresseerd raakte in de geïmproviseerde muziek (in die dagen ook wel door sceptici Piet-Knars-Knor muziek genoemd) en de concerten ging bezoeken, georganiseerd door Nieuwe Muziek in Middelburg en Goes van de  ICP (Instant Composers Pool) met Han Bennink ( leuk - hij speelde tijdens het laatste International Jazzfestival van Middelburg op het abdijplein), Willem Breuker en Theo Loevendie) verdween de Dutch Swing College tijdelijk uit beeld. Pas toen ik de Oude Stijl Jazz scene in Breda ging waarderen groeide er een brede belangstelling voor jazz en jazzgerelateerde muziek uit de periode 1912 tot 2012 en daar paste de Dutch Swing prima in.

De Delta Blues Band  ( v.l.n.r.: Johannes Milhous - Han van Nieuwenhuijzen - Ad Wilschut en Jan Blok (foto uit de popcollectie van Henk Feij) (bron: Brommers, gitaren en spandoeken - vijftig jaar jong in Zeeland Jan J.B. Kuipers) 
 Afgelopen weekend stond ik na jaren weer oog in oog, of moet ik zeggen, oor in oor, met de Dutch Swing College Band, althans ..... het instituut - de band met die naam. Het orkest is na 45 jaar uiteraard bijna helemaal "verjongd", en ligt de gemiddelde leeftijd van de musici weliswaar stukken hoger dan in oktober 1966 ....... voor 2012 in ieder geval weer lager dan het ........ massaal aanwezige publiek op de markt van Middelburg. De klanken van het orkest, de onmiskenbare Dutch Swing College sound - is in al die jaren niet veranderd en wordt gekoesterd door de bandleden ......... en het publiek, dat niet anders wil horen. Alles net als vroeger, alleen heb ik wat moeite met al die grijze hoofden in het publiek - waar zijn mijn klasgenoten? Zouden die weten van dit bijzondere optreden? Waarom zijn ze er niet? Misschien hebben ze wel gevraagd aan hun vrouw, toen die voorstelde er heen te gaan: Moet je? En zo is de cirkel weer rond! Zo is alles in de tijd betrekkelijk.

De Keep (it) Swingingblog heeft uitgebreid aandacht besteed aan het concert van de Dutch Swing College Band op de Markt van Middelburg ( zaterdag 26 mei 2012)

Hans Koert
slikopdeweg@live.nl
Twitter: #slikopdeweg Feesboekgroep

SlikopdeWeg: Al 1100 keer de Zeeuwse blog voor de Schelderegio en haar bewoners




1 opmerking:

  1. heeeeee Hans
    leuk om te lezen
    grtz Petra (de bier-draagster/verkoopster van de markt , tijdens het jasz-festival)

    BeantwoordenVerwijderen