vrijdag 8 juni 2012

Hagepreek

 Ik sta voor een dilemma - een gewetensbeslissing van grote importantie - ik weet niet goed hoe te kiezen.  Argumenten voor en argumenten tegen schreeuwen om erkenning. Ik zal het proberen uit te leggen. Tussen ons en de buren groeit een hoge heg, een haagbeuk en een rijtje coniferen, en die moet tweemaal per jaar gesnoeid worden, anders neemt hij, binnen de kortste keren, het heft in eigen hand en is hij niet meer te temmen. Het voorjaar lijkt daarvoor een zeer geschikt tijdstip. Een klus, niet één van de meest begeerde, die de nodige voorbereiding kost ... behalve voor tijd en zin, moet er ook gezorgd worden voor voldoende ruimte in de groene bak en bovendien is droog, niet te warm weer, erg welkom.
 Het is zo'n typische uitstelklus, aangezien vaak aan één van de eerder genoemde voorwaarden niet voldaan kan worden .... of het is te koud, of de buienradar laat buien boven Walcheren zien ( met flinke westenwind word je dan hier ook nat, vermoed ik - dat risico wil ik niet nemen), de bak is vol of mijn pet staat er niet naar. Drie weken geleden was ik bijna begonnen met knippen, toen ik getuige was van een familiedrama van grote omvang - een ekster vloog uit de heg op, met een krijsend jong in de bek, en verdween, achtervolgd door twee merels, rap een hoge conifeer in. Ik kon slechts toekijken en mijn meeleven aan het jonge vogelpaar betuigen, door dit te verwoorden en door een rottende peer in het raster, waar de klimop tegen op klimt, te steken ..... Elk mens komt soms woorden te kort om zijn gevoelens te kunnen delen, zeker met merels .....  
 Nu wordt het tijd dat ik de daad bij het woord voeg, of zoals ze het in Rotterdam zeggen: Geen woorden, maar ...... Morgen moet het gebeuren!  Gisteravond ontdekte ik een merel (dezelfde?) met een bek vol wormen op een plek de heg binnen vliegen en dit schouwspel herhaalde zich enkele malen ..... Als ik morgen de heggeschaar in de haag zet, creëer ik waarschijnlijk een avesaire (= Aves is latijn voor vogel) ramp, die de roof en het verlies van het mereljong als traumatische ervaring ver zal overschreiden. Wat moet ik doen? De kans is groot dat de vogels binnenkort uitvliegen, maar om dit nu morgenochtend zelf te verifiëren, betekent dat ik mijn hoofd in de haag moet steken en dat lijkt me voor eventuele vogeljongen geen goed begin van hun korte leventje ......  stel je zo'n jong voor ... die schrikt zich een rolberoerte, zoals een Neanderthaler doodsbang moet zijn geweest, als Donar zijn bliksemschicht ter aarde wierp ..... ervan uitgaand dat merels ook een aangeboren of aangeleerd ontzag voor het Hogere hebben. 
Maar ook tegenovergestelde gedachten spelen door mijn hoofd - Eigenlijk moet ik me als mens gedragen, als Het Hogere en gewoon de lakens uitdelen.  Wie is hier eigenlijk de baas? Wie snijdt hier eigenlijk het vleesch? Vergevorderde plannen voor ontsluitingswegen naar nieuwbouwwijken worden stilgelegd, als een boomkikker een brulletje laat horen of een korenwolf diep in de aarde een scheet laat - dan gaan de rechten van het dier voor - terecht, maar een ordinaire merel, die met gemak nog drie - vier legsels kan produceren, kan toch het snoeien van een simpele heg niet tegenhouden? Hij hoeft toch niet speciaal daar te gaan nestelen? Plek zat (bij de buren)!   .... Bovendien, we hebben toch, hosternokke, voor een uitgebreide infrastructuur gezorgd in de tuin. We hangen vetbollen op in de winter en rotte appels en peren in het klimopraster; we houden vliegroutes open, door in het vroege voorjaar de vlinderstruik te snoeien en drie vogelhuisjes, alle drie zo leeg te aanvaarden, hangen goot aan goot aan de schuur, één zelfs met een dubbele ingang ( twee-onder-één-kap) en een andere met een open balkon. Je kunt mij niet wijsmaken dat het merelpaar deze nieuwe vinexwijk over de kop gezien heeft - of zit er bij de vogels ook een beetje de klad in de economie, zodat ze liever voor een goedkoop haagplekje kiezen, dan voor een opzichtig optrekje aan mijn garagemuur. En nou niet zeuren dat het gaatje te klein is, vader merel, had dan maar aangepapt met een koolmees of zo, daar zitten ook leuke tussen........... en aan het eind van het jaar als de bessen weer rijp zijn, als dank, onze witte was zeker weer onderschijten  ....... Stank voor dank! Denk maar niet dat je kinderen straks welkom zijn in één van mijn vogelhuisjes, als ze een eigen nestje zoeken ........ Morgen gaat de schaar erin!

Ik zag het gordijn  bij de buren even bewegen, toen ik, wild gesticulerend, tegen de haag stond te schelden .... maar het lucht wel op!
Hans Koert

slikopdeweg@live.nl


Twitter: #slikopdeweg Feesboekgroep


SlikopdeWeg: Al 1100 keer de Zeeuwse blog voor de Schelderegio en haar bewoners

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen