dinsdag 12 juni 2012

Naar de rand van het nest ....

 De vogel is gevlogen ............ en zo hoort het ook. Iedere ouder met kinderen in de pre-volwassen leeftijd zal dat kunnen beamen. Kinderen horen ooit het ouderlijke nest te verlaten - op het moment dat ze zich zelfstandig in de maatschappij kunnen redden - zonder dat pa of ma steeds bij zouden moeten springen. En als het te lang gaat duren, hoorde ik van een verstandige moeder, die zo'n zoon had, die het wel makkelijk vond dat ma z'n sokken waste en zijn prakje elke avond op tafel zette: dan hoor je zo'n kind langzaam naar de rand van het nest te duwen ......
 Voor de goeie orde, met De vogel is gevlogen bedoel ik in dit geval vooral de letterlijke betekenis. Het merel-echtpaar dat een nest in onze haagbeuk had gemaakt, daar lief en leed deelde ( eksters horen voor mij op de Rode Lijst te staan) heeft haar enige jong richting rand van het nest geduwd.
 Op een mooie dag zat ons mereljong, ietwat ongemakkelijk in elkaar gedoken, op de pergola, die de tuin met het plaatsje scheidt, waar de vuilnisbakken staan. Aan die pergola zit een met klimop begroeid gazen raster, waardoor ons zicht op die smerige vuilnisbakken afgeleid wordt .... Een paar stenen vlinders moet de klimop wat kleur geven, want zoals je weet is de Hedera geen uitbundige bloeier.  In het ijzeren raster prop ik zo af en toe een overrijpe peer of een rottende appel, tot vreugde van sommige vogels, en later in de nazomer tot groot genoegen van vlinders (Atalanta) en uit het nest verjaagde wespen, die in het Zeeuws niet voor niets ..... Peerebiejen genoemd worden..
 En juist daar hield ons jong zich roerloos, om luid kwetterend, en met open bek, moeder of vader te verwelkomen als ze weer ergens bij de buren wat eetbaars hadden opgepikt. A tough job, zouden Engelse vogelaars het merelbestaan in deze fase noemen .... De beide oudervogels vlogen zich de vleugels van onder het lijf en het jong, dat al even groot was als de moedervogel ( is het geen koekoek vroeg ik me af?) bleek over een gezonde eetlust te beschikken - geen een keer draaide hij zijn kop weg als er weer voedsel aangeboden werd of sloeg hij, bij wijze van spreken, met zijn vleugels de lepel uit de hand van de moeder ....., zoals ik mijn kleine neefje wel eens heb zien doen.
 Beide ouders schenen zich niets aan te trekken van mijn aanwezigheid, net als overigens het jong, dat natuurlijk nog heel naïef was en het verschil nog niet kende tussen een nieuwsgierige zweefvlieg, die voor zijn bek een kolibrie nadeed of die leipe kat van de buren .........

Toen ontdekte ik dat ook merels intelligente dieren zijn - dieren die kunnen denken, kunnen combineren en anticiperen. Ik zie de vrouwtjesmerel naar de peer kijken - ze duikt er op af, nog geen halve meter van haar jong vandaan - hapt in de peer en hipt terug naar haar jong - voedt het en hipt terug en dit ritueel herhaalt zich zo'n vijftien keer - als een geduldige moeder, die lepeltje voor lepeltje de perenmoes uit het potje Olvarit schept en de peuter voorhoudt, die zijn mondje al opent als het de lepel met moes ziet aankomen ...... Prachtig toch hoe deze merel door oplettend gedrag zich aangeleerd heeft om de mens te imiteren - nu maar hopen dat het mereljong nog niet gezien heeft hoe je met één ferme tik het potje moes omver kunt gooien, als je genoeg hebt ...... want dat doen mensenjongen!
Toeval of geen toeval ...... een uur later vond ik de peer op de grond. 
Hans Koert

slikopdeweg@live.nl
Twitter: #slikopdeweg Feesboekgroep
SlikopdeWeg: Al 1100 keer de Zeeuwse blog voor de Schelderegio en haar bewoners

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen