dinsdag 24 juli 2012

Hondenuitlaatplek

 Het meest opvallende gebouw van Sluis is, wat mij betreft, niet het Belfort of de Stenen Beer, noch de Brakmolen of het sterrenrestuarant van Sergio Herman, maar de Sint-Janskerk, of, althans, dat wat er van over is.  
 De muren van dit ooit impossante gebouw zijn in de tijd van Napoléon geslecht en de fundamenten bevonden zich lange tijd onder het maaiveld.  Ingeklemd in een nieuwbouwwijk van na-de-oorlog is het verworden tot een hondenuitlaadplek, waar alleen gebroken en gescheurde grafstenen als een legpuzzel in elkaar gepast, de oude glorie van het gebouw proberen te weerspiegelen.
 De stenen zijn onleesbaar geworden - de verhalen die ze vertellen onhoorbaar. De mensen die er wonen lopen er langs zonder te luisteren - de honden tillen hun poot op tegen de restanten van een pilaar of zakken door de hurken naast een gehelmd wapen op een hardstenen zerk. Omdat de kerk tijdens de Franse Tijd al vervallen was, zijn de wapens en andere tekenen van gezag nog ongeschonden - al lijkt dat laatste, met zo'n hond op z'n hurken naast je,  hier een misplaatst understatement. 
 Deze grote kruiskerk dateerde uit ca. 1350 en moet een groot, aanzienlijk gebouw geweest zijn.  De fundamenten zijn na de Tweede Wereldoorlog weer blootgelegd en wat opgehoogd, zodat het nu als een levend monumentaal park de herinnering aan dit gebouw levend moet houden. Het geeft in ieder geval een prima gelegenheid om de omvang van de kerk te ervaren ... Wat jammer dat de reconstructie, zoals die al tientallen jaren zichtbaar is, nu als een afgeschreven arctefact uit lang vervlogen tijden, teruggegeven wordt aan de grillen van honden, spelende kinderen of mijmerende fotograferende bloggers .........
Tijdens de Tachtigjarige Oorlog was Sluis lange tijd een Spaanse stad, in 1587 door de Hertog van Parma veroverd en pas een kleine 20 jaar later wist Maurits de vesting te heroveren. In deze periode werd de St. Janskerk flink beschadigd, maar toen de vrede eenmaal was getekend, werd de kerk toch weer, zo goed en zo kwaad, opgebouwd.
In 1750 wordt de kerk beschreven als .. vry ruim, en ziet 'er van buiten en van binnen nog redelyk wel uit, al schijnt de toren vroeger groter geweest te zijn. Toendertijd al waren de grafstenen aardig in verval ... eenige fraaje Grafsteden; die egter zeer aan 't vervallen zyn, waarna er een lijst van namen volgt van mensen wier grafsteen uitmunten in fraaiheid....
In de Franse tijd brandde de kerk af en alleen een ruïne bleef over, die nooit meer herbouwd zou worden - ruim tien jaar later werden de resten afgebroken en verdwenen de fundamenten onder de grond, om pas in 1948 weer boven te komen.
Het zgn. Sint Janskerkhof, de fundamenten van de kerk, boeien door de vele fragmenten van grafstenen, die hier ooit in de kerkvloer gelegen moeten hebben - de meeste zijn onherstelbaar beschadigd en amper is nog te achterhalen wie er zoal begraven geweest moeten zijn. Volgens het infobord bij de site moeten het vooral vooraanstaande families zijn geweest en raadsheren van de hertogen van Bourgondië en dat lijken de vele (beschadigde) familiewapens te bevestigen .... Van de raadsheren zelf is niet meer te vinden - geen been of botje slingert hier meer rond, die hebben al lang de benen genomen, vermoed ik .......... Misschien slenteren er zondags wel nazaten van hen door de populaire winkelstraten van Sluis of hebben achter achter achter ..... achter kleinkinderen een tafel gereserveerd in één van de (sterren)restaurants. Zouden die mensen nog wel eens hun voorouders even komen opzoeken?  Al was het alleen maar tijdens het uitlaten van de hond?



Hans Koert

slikopdeweg@live.nl
Feesboekgroep Slik op de Weg ( je moet geregistreerd zijn)


SlikopdeWeg: Al 1100 keer de Zeeuwse blog voor de Schelderegio en haar bewoners

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen