vrijdag 6 juli 2012

Marhrietabeuter van 'outen koeien

 Heb je de man zien glunderen? Die meneer Higgs?  Wat was hij verrast toen hij hoorde dat dat, wat hij al lang vermoed had, ook inderdaad bestond - het gewichtmakertje - het dikdeeltje of zo. Hij had al jaren geleden geroepen, dat er iets moest bestaan, dat massa gaf aan elektronen en quarks .... en dat is nu gevonden ....... aangetoond in de LHC-deeltjesversneller, de 27 kilometer lange cirkelvormige buis diep onder de bodem van Zwitserland .......... Miljarden heeft dat project gekost, maar goed, dan heb je ook wat.
 Mijn opa zou er om geglimlacht hebben - natuurlijk wist hij al lang hoe het kwam dat sommige mensen zwaarder waren dan anderen, meer gewicht in de schaal brachten - de bascule lieten steunen. Zelf had hij er geen last van .... als keuterboertje was het hard werken en elke avond, weer of geen weer, moesten de koeien uit de Boeierd naar het dorp geleid worden voor het melken. Ook hield hij een varken, dat in het varkenskot verbleef en overdag de vrije beschikking had over de mispit, de mestvaalt achter de koeienstal .....
 Als kind was die mispit verboden gebied - als een lavaveld op IJsland was de structuur van de ondergrond niet overal even betrouwbaar en werden we gewaarschuwd niet in de mispit te komen - je zou niet de eerste zijn, die voorgoed in de smurrie verdween om nooit meer gevonden te worden. Het varken haalde vaak het einde van het jaar niet .... Opgefokt met etensrestjes en dat wat hij bijeenscharrelde op de mestput, ging er eind november het mes in ...... een gebeurtenis, die ik me herinner als een paar hectische dagen, waarin iedere volwassene werd opgetrommeld om te komen helpen als Jan Lous, de slager, het dier ontleedde. Overal stonden dan van die gewolkte geëmaileerde pannen, weckflessen, grote potten en dampende ketels. Het zeiltje op de tafel glom van het vet. Er moest poskop gemaakt worden en dermen gespoeld voor de verse worst ( wie bepaalt trouwens wanneer verse worst geen verse worst meer mag heten?) en van die grijze leverworst. Zij'en spek kwamen op zolder te hangen en varkensgehakt werd in grote hoeveelheden gedraaid. Als kind was je vooral geïnteresseerd in de zwirten, de huid van het varken, dat, ontdaan van het haar, gekookt, een heerlijke lekkernij was. We liepen er zelfs één of twee blokjes voor om als we wisten dat de slager geslacht had - zoals kleine kinderen nog steeds te porren zijn om mee te gaan naar de slager omdat ze daar een stukje worst krijgen, zo was voor ons de gedachte aan een zwirtje genoeg reden om even de winkelbel bij de slager aan de Kerkstraat te doen rinkelen.
 De bevolking van Zeeland en met name op het platteland, at van't eele verken ........ Voortschrijdend inzicht heeft ons geleerd dat dat niet zo heel gezond is - van cholesterol had men nog niet gehoord en zelfs margarine, als vervanger van roomboter, gezonder voor't gestel, noemde mijn opa laagdunkend Marhrietabeuter van 'outen koeien, waarbij hij doelde op de plantaardige herkomst ervan. Dat je van veel vet en ongezond eten dik werd, vermoedde men wel - niemand had behoefte om die toename van massa, als ie tast over de puie omschreven, te verklaren of te onderzoeken - Het al dan niet bestaan van zo'n dikdeeltje was geen punt van discussie  ..... Toch bleven sommigen, wonderbaarlijk, zo dinne as 'n schuurstaeke in de Poel.


Zelf was ik als kind 'n lang ende mens. Dat laatste zat in mijn bouw, maar als ik weer eens as een diekdelver twee borden warmeten naar binnen had gewerkt, hoorde je iedereen zeggen: Wí steekn't 't? Ie ei vast en zeker 'n lintworm, werd er dan als verklaring aan toegevoegd. Nou geloof ik me te herinneren dat ik inderdaad het genoegen gehad heb als kind zo'n parasiet te logeren gehad te hebben ...... Het was de tijd dat de poepdoos niet meer dan een emmer was in een hokje buiten, die eenmaal per dag op de mispit geleegd werd ( of onder de beierstruken, daar wil ik vanaf zijn.) Het varken scharrelde daar rond naar eetbaars. Een lintworm, wist ik, krijg je binnen door het eten van rauw varkensvlees. Stiekem snoepten we wel eens van het rauwe verkenvlees waarvan we van opoe gehaktballen moesten draaien ..... Zo moet ik de lintworm binnengekregen hebben, die in de darm eitjes legt, die weer, via d'n emer, terugkwam in het varken ...... de cyclus is dan weer rond en de lintworm kan weer op zoek naar een nieuw slachtoffer. En zo'n lintworm at gewoon, begreep ik, dat tweede bord warmeten op .... logisch dat je dan op die leeftijd altijd honger had.
Nu eet ik geen rauw varkensvlees meer, ik probeer op te letten wat ik eet, niet te vet en niet te veel, halvarine in plaats van roomboter en de zak met uitgebakken spekjes laat ik in de supermarkt links liggen ...... maar toch ..... de gaatjes in mijn riem schieten te kort en onlangs kon ik een korte broek niet meer aan ..... gekrompen in de was, probeerde ik het nog te bagateliseren, maar die vlieger ging niet op. Misschien moeten die geleerde heren in Zwitserland de lintworm maar weer eens bestuderen, als antwoord op het onlangs bewezen dikdeeltje, wellicht een doorbraak in het onderzoek naar deze zwaargewichten ............ die er voor zorgen dat iets massa krijgt - een flienke poke .....

Hans Koert

slikopdeweg@live.nl
Twitter: #slikopdeweg Feesboekgroep Slik op de Weg ( inloggen)
SlikopdeWeg: Al 1100 keer de Zeeuwse blog voor de Schelderegio en haar bewoners

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen