donderdag 23 augustus 2012

Afwijking

Hoewel ik al lang een vermoeden had weet ik het nu zeker ........ het is een afwijking, maar je kunt er oud mee worden – het is onschuldig, maar alleen een beetje vreemd  - er is mee te leven, dus zo erg is het nu ook weer niet allemaal ......  Het moet lang geleden begonnen zijn met het verzamelen van schelpjes langs het strand, of mooie kiezelstenen uit het grindpad achter het huis .... Er is een bewijs van, toen ik één jaar werd, een foto gemaakt op het stoepje achter ons huis aan de Noreweg (= Noordweg) (= 's Gravenpolderseweg) (huisnummer A205) in Hoedekenskerke met voor me .... inderdaad: kiezelsteentjes.   Onschuldige verzamelingen van peuters en kleuters, die, als vanzelf, na een aantal weken, door verminderde belangstelling lijken te verdampen .... en  gewoon weer gerecyceld worden.

Daarna kwamen de verzamelingen, die elk schoolkind aanlegt - nee, geen voetbalplaatjes, die je in een zakje moest kopen - nee, geen één winkelier liet je in de jaren vijftig - zestig betalen voor zo'n soort verzameling - die kreeg je gratis, zoals de Rizzlaplaatjes bij de vloei ....... ( je moest dan wel het album kopen, al je ze wilde opplakken)  of het moest het Snoepje van de Week zijn ..... van De Gruyter: en betere waar en tien procent. Deze grote super bracht in de jaren vijftig en zestig de boodschappen aan huis in de dorpen in de Zak en als je voor een bepaald bedrag besteed had, kon je moeder voor een dubbeltje het Snoepje van de Week kopen: een snoepje of een speeltje .... Maar goed, dat was geen verzamelen, maar gewoon er voor zorgen dat je moeder vond dat je't verdiend had.
In de PZC stond onlangs te lezen dat geleerden ontdekt hebben dat dwangmatige verzamelaars een afwijking hebben in hun brein ...... Mensen die hamsters houden, begrijp ik, verzamelaars, mokokè, zijn mensen die extreem besluiteloos zijn en teveel aan objecten hechten ..........   
 De Val - de veerhaven van Hoedekenskerke anno nu

 Later kwamen daar de sigarenbandjes bij ( onze opa was een verwoed sigarenroker (Elizabeth Bas en Agio)) en speldjes, die je op een schuimplastic kussentje prikte .....
Ook lucifersmerken waren een tijdje populair, die we vonden langs de zeedijk - overboord gegooid door rokende matrozen. Suikerzakjes hebben nooit zo onze aandacht gekregen noch postzegels, hoewel mijn andere opa een verwoed postzegelaar was .... wellicht kwam dat omdat in ons kleine dorp de etablissementen, waar suikerzakjes te halen waren, op de vingers van één had te tellen waren: Café De Steiger aan De Val; Hotel Otte, later Westerschelde aan de Havenstraat en café Scheldezicht op de zeedijk. En als we eens naar Goes gingen bezochten we op de terugweg hoogstens speeltuin De Tol, wat ons hooguit een likijsje en op de schommels een bult of schaafwond opleverde.



  
Mijn broer en ik verzamelden wel nummerborden - ho stop, nu niet meteen Misdaad Anoniem bellen- eerst lezen ...  We verzamelden ze niet daadwerkelijk, maar schreven ze op in een schriftje - de letters en cijfers van de nummerplaten van de auto's die passeerden.

Nu antiek - toen gewoon - al pasten er geen zes van op de boot waarschijnlijk.

 Aan de Veerweg waar we woonden, de weg die leidde naar het veerplein, waarvandaan elke twee uur de boot naar Terneuzen vertrok, konden we in de zomervakantie met gemak de auto's die passeerden registreren. Als de boot aankwam was het soms hard werken, aangezien het aantal auto's dat passeerde, vergeleken met het autoloze interbellum als de boot op de Westerschelde voer en hooguit Jan Bliek met zijn kudde te melken of gemolken koeien langs flutterde ( ze ontlastten hun verteerd gras altijd bij ons in de bocht - hoezo Slik op de Weg?), al snel vertienvoudigde .... De auto's die meewilden met de boot, kwamen meestal een drie kwartier voor het vertrek van de boot gedoseerd langs, maar zodra de eerste auto's gelost werden, reden ze vaak achter elkaar in iets wat we tegenwoordig niet eens een langzaam rijdende file zouden noemen .... Als we nu nog wel eens ergens op een rustig weggetje drie auto's achter elkaar tegen komen dan zeggen we nog steeds: De boot is zeker an 
 Wachtlokaal aan De Val in Hoedekenskerke, na de verplaatsing ( voorjaar 2012)

De auto's met buitenlandse nummers waren uiteraard de krenten in de pap = de kers op de appelmoes ...... De witte nummerborden met rode letters van de Belgen waren nog relatief schaars ..... dat de bestuurders geen rijbewijs nodig hadden, maakte ons altijd wat extra oplettend. Andere nationaliteiten zag je zelden - een Duitse wagen of een Fransman waren het gesprek van de dag.  Hoewel we in het begin nog wel coöperatief waren, we deelden elkaars genoteerde nummerborden, is het op den duur toch doodgebloed ...... Ik weet niet meer wie er mee begonnen is, mijn broer of ik, maar plotsklaps had één van de twee zoveel nummerborden, dat het leek alsof één van de veerboten van de Stoomvaart Maatschappij Zeeland, die toen vanuit Hoek van Holland op Engeland voeren, uitgeweken was naar de haven van Hoedekenskerke.
Nog zo'n oldtimer uit de jaren vijftig en zestig.

Zo af en toe voel ik die opwinding nog wel eens, als ik fietsend in de Zak van Zuid-Beveland ineens een auto met wit nummerbord met zwarte letters zie staan. Hoewel het tegenwoordig al lang geen Duitse auto meer hoeft te zijn, Poolse fruitplukkers rijden ook met een wit nummerbord rond, voel ik nog steeds die opwinding en probeer het nummer te onthouden ...... een rudimentair overblijfsel van één van die vroeger ontwikkelde talenten, waarvan nu alleen nog maar sporen van terug te vinden zijn in mijn hersens  ... Als ik de garage bel voor een beurt, moet ik eerst naar buiten lopen om mijn eigen nummerbord te herkennen ...

Hans Koert

slikopdeweg@live.nl

Feesboekgroep Slik op de Weg ( je moet wel ingelogd zijn op Feesboek)
SlikopdeWeg: Al 1100 keer de Zeeuwse blog voor de Schelderegio en haar bewoners

1 opmerking:

  1. Ik heb zelf ook nog bij de Mij Zeeland gevaren. Als de schepen waren opgelegd voor groot onderhoud was dat in Souburg. Mijn familie kwam uit Vlissingen en Breskens dus was ik vaak 's-avonds bij de familie of op pad achter de meiden aan. LOL

    BeantwoordenVerwijderen