dinsdag 7 augustus 2012

Dur Deur

 Het schijnt steeds vaker voor te komen ..... - Er wordt zelfs gesproken van een opmerkelijke toename - een trend lijkt te zijn ingezet .......... De strandwachten slaan alarm. Het aantal vermiste kinderen op een warme stranddag, schijnt ook in Zeeland, hand over hand toe te nemen, of eigenlijk zeg ik het niet goed .... moet het eigenlijk niet zijn ... Het aantal vermiste ouders neemt  iPod over smartphone toe, als u de woordspeling begrijpt?
Vaak blijkt, zo meldde de pers onlangs, dat ouders, die een dagje strand doen, het zo druk hebben met bijvoorbeeld het checken van hun mail of het surfen op het internet, dat ze niet opmerken dat hun kind de kuierlatten genomen heeft en nu eenzaam op het strand ronddoolt op zoek naar zijn ouders. Je mail checken of op internet surfen .... dat kende je vroeger niet: de molenaar of de bakker had geen tijd voor een dagje strand, dus controleerde hij zijn meel gewoon thuis en surfen, dat kenden we toen nog niet; de eerste surfplank werd in 1969 door twee Amerikanen, Jim Drake en Hoyle Schweitzer, wikipedia ik, bedacht ergens ver weg aan de andere kant van de oceaan. Wij hadden in de jaren vijftig en zestig hooguit een opgeblazen binnenband van een auto of een luchtbed, dat vanwege dubieuze kwaliteit, vaker leeg liep dan vol bleef .......... en dus vaak, op kritieke momenten, door blazen in vorm gehouden moest worden ...... En wat dacht je van windschermen?  Die bleven alleen fatsoenlijk overeind staan als het niet .... inderdaad!
 Het strand, of liever gezegd de zee, heeft me nooit getrokken. Al als zes jarig ventje kreeg ik een bril om te leren lezen en dat heeft goed gewerkt, maar iedere opvoeder weet dat een bril en een spelend kind, laat staan een zwemmend kind, slecht samen gaan.  Daarom moest ik het brilletje altijd afzetten als we bij Kamperland of later met mijn oom in Rockanje, te water gingen.
 Als ik dan, vaak onder druk gezet door mijn omgeving, toch het koude, veel te beweeglijke zeewater opzocht, dan lag mijn brilletje veilig in de tas van mijn moeder of tante, weggestopt onder een handdoek achter het windscherm. Ik stond dan soms uren ( zo leek het tenminste) tot de knieën in het koude water moed bijeen te rapen om "dur deur" te gaan, "er door" te gaan, één van de ergste frustraties, die ik naast zwemmen en netjes moeten schrijven, uit die tijd kan herinneren .... en als dat dan eindelijk gelukt was ( water meer dan 20 graden - niet meer dan windkracht 5 BF en meer dan de helft van de lucht onbewolkt - de reguliere lezers van Slikopdeweg herkennen de voorwaarden wel) om de sprong te wagen, dan dobberde ik, met droge haartjes, ( Mijn hoofd hield ik hardnekkig boven water; we hebben nu eenmaal geen kieuwen), rond in een mistige onscherpe wereld, die je als niet-brildrager wellicht het best kunt omschrijven als: dichte mist - zicht minder dan 10 meter.
 Het schijnt verschillende keren voorgekomen te zijn dat ik zoekend rondkrabbelde in het water, zonder de mensen om me heen te herkennen.

Als kind probeer je er het beste van te maken in zo'n situatie - ik verzon allerlei listen om mijn onvermogen tot scherpzien te elmineren, zoals vanaf het windscherm langs de zeereep, loodrecht richting branding lopen - zwemmen, spetteren en dan weer, met droge haartjes uiteraard, loodrecht terug richting duinen ....... Het moge duidelijk zijn dat deze strategie vaak mislukte en dan dwaalde ik langs de zeereep langs tientallen windschermen en parasols, die allemaal leken op die van mijn oom en tante. Gelukkig letten zij wel op en hadden me natuurlijk al lang opgemerkt en bekeken me, glimlachend, dwalend bij de buren. .......

Ik stel voor om het item Vermiste Kinderen op het strand voortaan uit de nieuwsmedia te schrappen, en hiervoor in de plaats de Vermiste Ouders eens aan te kaarten, gezien ( nou ja, je snapt wat ik kan bedoel), gezien door de ogen van bijziende kinderen – een niet onderkend probleem van een een grote genegeerde groep.
De foto, onlangs genomen bij Zoutelande in kleur, maar hier in zwart-wit verbeeld om in de sfeer van het verhaal te blijven, laat een leeg strand zien - klopt, ik ben nog steeds niet zo van zand, zon en veel mensen ..... zwemmen hoef ik van mezelf niet meer, laat staan dur deur gaan ...... Als ik het strand bezoek dan is het er leeg en stil en ..... mag ik mijn bril gewoon ophouden.

Hans Koert
slikopdeweg@live.nl

Meld al je vrienden aan op de Feesboekgroep Slik op de Weg ( je moet wel ingelogd zijn op Feesboek)

SlikopdeWeg: Al 1100 keer de Zeeuwse blog voor de Schelderegio en haar bewoners

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen