donderdag 4 oktober 2012

Virtuele tolerantie

 Vandaag heb ik de veer losgemaakt – een gesteeen gebaareen teken van begrip ……  maar ook meteen als een soort waarschuwing …………. een ultimatum ... wapenstilstand ...  lik-op-stuk .....  zo van ... je weet wat er van komt .... Vandaar ook twee stuks ….. die zie je zomaar niet over’t hoofd, toch? Eén, oké, daar trippel je aan voorbij,  maar twee …… Je moet wel erg dom uit je kraaloogjes kijken wil je dat ontgaan ...... We zullen 't zien!

 Plaats delict

Een paar dagen geleden vonden we bij het afvoerputje in de garage ineens een paar grote, relatief grote, hopen van een dier – hopen, die er normaal gesproken nooit liggen, dus ……… er moest actie ondernomen worden. In het afvoerputje lag plastic ter isolatie tegen bevriezing van de leiding; nu nog niet erg relevant, maar je kunt er, met het oog op de snel wissellende klimaatsvoorspellingen, niet allert genoeg op zijn …. en daarin had, schijnbaar, een klein muisje zichzelf een nestje gemaakt – er waren wat droge blaadjes heen gesleept en in het plastic had hij een strak geïsoleerde kamertje gemaakt.

Een dit voorjaar op ons terras uitgegleden voorouder

 Toen we het plastic verwijderden zagen we’m zenuwachtig, ietwat gestrest, heen en weer lopen in het putje, als een bokser in de ring - heen en weer langs de met touwen afgezette arena ..... een klein spitsmuisje, niet groter dan een flinke duim. Vroeger was ik dan naar boven gerend, naar de slaapkamer, om daar in blinde paniek, willekeurig onder het dekbed te grijpen, dat zacht op en neer bewoog ter hoogte van een fikse uitstulping, de plek verradend waar onze kater zijn dagen sleet ..... Onze huiskatergeholpen - dat wel - en daardoor waarschijnlijk met wat meer behoefte aan een ongestoord dag- en nachtritme ……. Vaak was het tonen van het monster, in de ogen van het muisje, al genoeg, maar goed ……… De kater leeft al dertig jaar niet meer, dus blijft het bij dreigen met ………..


Hier moest gehandhaafd worden – gelukkig moesten we nog over een echte ouderwetse muizenval beschikken, je weet wel, zo'n houten plankje met een gigantisch sterke veer, die nipt aan een spijkertje blijft hangen en al dichtklapt als een muisje alleen nog maar aan het woord KAAS denkt ..... jawel – we hadden er één - wat zeg ik, we vonden er zelfs twee, een keer aangeschaft, toen we de eerste niet snel genoeg konden vinden ...... uit de tijd, toen de bomen nog tot aan de hemel groeiden - de tijd voor Samson en Rutten.  Alleen al de gedachte aan zo’n middeleeuws martelwerktuig, moet voor het muisje al genoeg reden gegeven hebben om, achter onze rug, stiekem, ook dat nog, in het geniep, het pand te verlaten, want we hebben haar / hem sindsdien niet meer gezien - spoorloos verdwenen, als een uitgeproduceerde asielzoeker, die met uitzetting bedreigd wordt.
De muizenvallen, twee stuks, je weet maar nooit of er sprake was van een echtpaar of hokkend stel, hebben een viertal dagen onder hoogspanning klapklaar bij het schoongemaakte en ontmantelde putje gestaan – gevuld met …… geitenkaas (de vallen - niet het putje). Kijk, ik leg het uit .... dat laatste was een geste van mij naar het muisje toe, want zelf prefereer ik liever kaas van koeienmelk gemaakt en heeft geitenkaas niet mijn voorkeur - vandaar dat ik, om te beginnen, 't is crisis, de geitenkaas gepakt heb.

Kort en goed – de muizenvallen zijn die vier dagen onaangeroerd gebleven – geen muis meer of in in ieder geval geen op geitenkaas beluste muis meer ……….  Soms zie je maar dat dreigen met de kat al voldoende kan zijn .........  ik moest er eerlijk gezegd niet aan denken zo'n bebloed bontballetje onder de veer vandaan te moeten pulken, als een hulpverlener na een crash .... Vanwege dierendag heb ik de veren vandaag ontspannen - mijn vinger doet er nog pijn van - dat komt flink aan! Het muisje mag, mocht 't willen, zichzelf trakteren op een feestmaal – heerlijk geitenkaas! ’t Is immers Dierendag

(PZC: 4 okt 2012)

Sire, zo lees ik vanmorgen op de voorpagina van de PZC, ons regionaal geweten, is een nieuwe campagne gestart m.b.t. tolerantie. Twee van de drie Nederlanders vindt dat tolerantie de belangrijkste kernwaarde van het land is ... klopt: samen met de kat vormen we een afspiegeling ..... 
Je kunt, las ik, op de website van Sire een portie virtuele tolerantie bestellen  ....... ik denk dat ik daar eens ga kijken - misschien kan ik zoiets morgen wel op het kaasplankje leggen - 't kost onze kaasvoorraad niet en je laat zo'n muisje zien dat je wel degelijk tolerant bent .......
Maar morgen staan ze weer op scherp ………… reken daar maar op  ....  met een brok virtuele tolerantie - 't is niet altijd dierendag!

Hans Koert
slikopdeweg@live.nl

Faceboekgroep Slik op de Weg
SlikopdeWeg: Al 1100 keer de Zeeuwse blog voor de Schelderegio en haar bewoners

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen