maandag 30 juli 2012

Boem'oenders

 Het schijnt dat de jeugd tegenwoordig geen enkel idee meer heeft hoe de artikelen in de supermarkt terecht komen. Een enkeling zal, doordat ze op zaterdag of in de vakantie gekozen hebben om hun beltegoed als vakkenvuller aan te vullen, weten, dat de pakken melk, de blikken sperciebonen of de flessen bleekwater op een rolcontainer door vrachtwagens van Kok of de Sligro in het magazijn aangevoerd worden ........... Vaak hebben ze geen idee hoe de artikelen geproduceerd worden ...........
De jeugd, die het geluk heeft op te groeien in de Schelderegio ( het worden er door de krimp steeds minder) en dan met name die groep die op het platteland door de ooievaar is gedropt, kan meestal de meest elementaire producten uit ons dagelijk boodschappenpakket wel terug redeneren naar natuurlijke herkomst.

 Dat melk van de koe komt en de eieren van de kip, zijn voor hen open deuren - daar hoef je in Amsterdam nog niet zomaar van uit te gaan - die wijzen misschien wel zonder gene naar de paashaas als het op eieren aankomt. De publieke opinie, overigens, heeft er alles aan gedaan om, bijvoorbeeld wat de kip en haar ei-productie betreft, de mensheid te informeren. Wie kent er niet de beelden van dieronterende legbatterijen, vleselijke (sic) hallen met etages vol ei-producerende wezens, die geen flauw idee hebben hoe een kip in betere omstandigheden zou kunnen leven ........ Hetzelfde verhaal kan verteld worden over de vleeskippen, dieren, die als kuikens binnen een paar weken opgefokt worden tot oogstbare kipfilets en drumsticks ..... plofkippen worden ze genoemd, vanwege het feit dat ze door de combinatie van obesitas en gebrek aan beweging, van ellende door hun poten zakken ......
In de Schelderegio zijn dit soort vleesbordelen ook ...... schuren, waar kippen gehouden worden op enkele vierkante decimeters als leveranciers van producten als eieren en vlees. Het fenomeen legbatterij, zoals hierboven geschetst, schijnt nu verboden te zijn - en de eieren worden nu geproduceerd door dieren die vrij mogen uitlopen ( tot het hekje) en mogen scharrelen ( wie zou dat niet willen?), dagelijks maïs op hun bord vinden of ik-weet-niet-wat.
 De plofkip is nog niet wettelijk verboden, begreep ik - de snel-opgefokte-kipfilets mogen nog steeds in de koelvitrines liggen, voor prijzen waar je zelf geen kip voor kunt houden ..... Ik begreep zelfs dat ik voortaan niet meer op de aanbiedingen in het koelvak moet ingaan, maar gewoon moet kiezen voor de duurste varianten ...... Wie heeft dat verzonnen? De winkeliers? Daar moet ik nog eens goed over nadenken!
 't 'Oenderkot, zoals je dat vroeger bij elke boerderij aantrof, bezorgde de boer elke ochtend verse eieren ..... en een stipte wekker als hij 's morgens de koeien moest gaan melken. De haan leidde met mannelijke arrogantie en een fraai verenkleed het hok en als sommige 'oenders eiers kwiet leien, en een nest mocht uitgebroed worden van de boer, dan liep er ook vaak 'n brokke mee tjoekens deur de renne.
Veel omkijken had de boer niet naar deze gevederde veestapel. d'Oenders krauwden in de renne hun kostje bij elkaar en af en toe dat spitte de boer een stukje van de renne om, zodat de kippen weer in nieuwe ontontgonnen grondlagen konden fourageren ....  Werd een kip oud of ziek ( de uitdrukking Ie is zo ziek as 'n 'oen spreekt boekdelen), dan werd hij afgevoerd en, buiten het zicht van de huus geholpen ...... En als er geen gevaar voor de volksgezondheid dreigde, belandde het dier op de zondagse dis, die, in veel gelovige boerengezinnen op zondag vaak alleen bestond uit soep en brood ...... Soep kun je namelijk de dag ervoor al in de week zetten ..... toch?
Geloof maar niet dat een Zeeuwse boer ooit van plofkippen had gehoord, al waren er wel eens kippen die door de boerin met restjes uitermate goed onderhouden werden, maar die kregen de kans, om hun botten en poten gelijk op te laten groeien met hun vleselijke gewicht. Plofkippen - nee, da's dierenmishandeling - dat willen we hier niet - Er is zelfs, voor zover ik weet geen Zeeuws woord voor .... Ik stel voor het woord Boem'oenders op te nemen in de herziene versie van het Zeeuws Woordenboek ........

Hans Koert

slikopdeweg@live.nl


Feesboekgroep Slik op de Weg ( je moet wel ingelogd zijn op Feesboek)
SlikopdeWeg: Al 1100 keer de Zeeuwse blog voor de Schelderegio en haar bewoners

vrijdag 27 juli 2012

Ouwe opaatjes

 Het is nu eindelijk zomer .............. elke dag zonovergoten, meer dan 25 graden en meteen lijken er overal smiley’s rond te lopen - of met andere woorden: het mopperen en somberen van de medemens lijkt plotsklaps als sneeuw voor de zon(!) verdwenen ... Een bewijs dat lichttherapie werkt?
 Dit weer roept associaties op met vroeger, met de jaren, dat ik nog op de lagere en middelbare school zat, waarin met de Grote Vakantie een periode aanbrak van ultieme vrijheid - het feit dat je niet naar school moest, lag aan alles ten grondslag.
Die zes weken vakantie leken eeuwen te duren en ik herinner me dat er geen eind aan leek te komen ...... elk gevoel van tijd was je al na een paar dagen kwijt ...... We speelden veel buiten of struinden op de boerderij van mijn grootouders rond.  Wat was er heerlijker dan boven in de schuur, op de hooizolder te kunnen spelen, waar afgeschreven planken en kisten uitnodigden tot het bouwen van hutten.  Ook de strobalen, waarvan het stro gebruikt werd als bodembedekker in de stal, gaf eindeloos plezier .......
 Ook herinner ik me de dagen als kind dat er geoogst moest worden en we mee gingen naar het land, met de schofboterhammen en kouwe thee voor opa en de knechts, die dan een ogenblik pauze namen, als we er aan kwamen. Veel tijd hadden ze dan niet, want de grote machine, een apparaat dat zowel het maaien als het dorsen verzorgde, de combine, ( het eerste Engelse woord dat ik kleuter kende en begreep) die besteld was, kostte veel geld - tijd was ook toen al geld .....
Ik herinner me zelfs nog eenmaal een ouderwetse dorsmachine op het land gezien te hebben, die alleen gebruikt werd om erwten te dorsen. De op palen opgebouwde droogrekken, ruiters noemden ze die, werden dan één voor één ontmanteld en het erwtenstro werd in de dorsmachine gegooid. Je ziet ze tegenwoordig bijna nooit meer - ruiters - soms wordt er nog gras op te drogen gelegd.  Ouwe opaatjes noemden we die stellages met erwten, die moesten drogen, naar onze overgrootvader, die in een bejaardenhuis in Hansweert woonde, Mariaoord, en die klaarblijkelijk in deze periode jarig geweest moest zijn, want als we daar heen reden in de Peugeot 204 van mijn vaders baas ( Mijn ouders hadden pas begin jaren zestig een Taunus 12M)('t Neusje) dan stonden die ruiters op het land.
 De lange periode van zomerrust voor kinderen staat elk jaar weer in de krant ter discussie, als ander nieuws blijkbaar ontbreekt. Zijn ze niet na zes weken vrijheid blijheid alles vergeten in die weken inactiviteit? vragen de sceptici zich af. Voor en tegenstanders rollen dan gepast over elkaar heen - meningen worden geventileerd. Zomerscholen lijken in sommige steden in Zeeland in een behoefte te voorzien. De zomerperiode was van oudsher de periode dat er door leerlingen vaak verzuimd werd .... niet omdat er een paar weken All Inclusive Turkse zuidkust geboekt werd, maar omdat er gewoon, noodgedwongen, meegewerkt moest worden op het land. Zo is de zomervakantie ontstaan, die overigens veel korter is dan in de meeste andere Europese landen waar de scholen soms twee maanden dicht zijn.
Ik herinner me als kind het petaoten-rapen, op je blote knieën 's avonds een zere rug door die ongemakkelijke houding en door het slepen met de zware petaotebenne. Het (snij)bonen plukken of (zwarte) bessen ...... ( wat een klere werk - geen echte trosjes, zoals bij rooie beiers, maar meer losse bessen, die niet te vr(eten) waren ...) en later in het seizoen het plukken van het fruit of het oogsten van de suikerbieten. Het was voor ons de manier om zelf wat te verdienen - geld dat je naar de Boerenleenbank op het dorp bracht waar het netjes werd bijgeschreven met vulpen door de kassier achter het loket, die het langzaam deed groeien.
 Toen ik jong was geen vakantie in het buitenland - hooguit een weekje logeren bij oma en opa in Wolphaartsdijk - We leerden, dat je door een deel van je vakantie te werken, je dingen kon kopen die anders onbereikbaar waren.  Geen iPod of smartphone met extra beltegoed op je verjaardag of zomaar tussendoor ..... maar in Goes bij Boekhandel de Jonge in de Lange Kerkstraat, in dat kleine zijkamertje, met je hoofd schuin en je vinger langs de ruggen van de Prisma-pockets, op zoek naar interessante titels, die mijn nieuwsgierigheid bevredigden .....Ik ruik die boekjes nog .....  Het Dagelijkse Leven in het Oude Rome of, uit diezelfde serie, … in de Gouden Eeuw; pockets over de walvisvaart of over de Griekse Mythologie of gewoon ..... voor de ontspanning, een nieuwe Biggles.
Als ik nu door de polder rijdt,  de goudgele graanvelden zie, het warme stof ruik, dat door de lucht zweeft bij het oogsten, de strobalen als broodjes goud zie glanzen op de akker, de uien op rij te drogen op het land, dan komt dat gevoel van de zomer weer helemaal terug - voor mij geen strand en zee - een dagje strand met zwemmen was niet aan mij besteed......... Toch maar weer eens gaan kijken of ze Biggles nog steeds verkopen bij de Bruna - volgende week wordt 't weer weer een stuk minder, zeggen ........ - mijn Zomer in Zeeland

Hoe zag jouw zomer er vroeger uit?

Hans Koert

slikopdeweg@live.nl


Feesboekgroep Slik op de Weg ( je moet wel ingelogd zijn op Feesboek)
SlikopdeWeg: Al 1100 keer de Zeeuwse blog voor de Schelderegio en haar bewoners

dinsdag 24 juli 2012

Hondenuitlaatplek

 Het meest opvallende gebouw van Sluis is, wat mij betreft, niet het Belfort of de Stenen Beer, noch de Brakmolen of het sterrenrestuarant van Sergio Herman, maar de Sint-Janskerk, of, althans, dat wat er van over is.  
 De muren van dit ooit impossante gebouw zijn in de tijd van Napoléon geslecht en de fundamenten bevonden zich lange tijd onder het maaiveld.  Ingeklemd in een nieuwbouwwijk van na-de-oorlog is het verworden tot een hondenuitlaadplek, waar alleen gebroken en gescheurde grafstenen als een legpuzzel in elkaar gepast, de oude glorie van het gebouw proberen te weerspiegelen.
 De stenen zijn onleesbaar geworden - de verhalen die ze vertellen onhoorbaar. De mensen die er wonen lopen er langs zonder te luisteren - de honden tillen hun poot op tegen de restanten van een pilaar of zakken door de hurken naast een gehelmd wapen op een hardstenen zerk. Omdat de kerk tijdens de Franse Tijd al vervallen was, zijn de wapens en andere tekenen van gezag nog ongeschonden - al lijkt dat laatste, met zo'n hond op z'n hurken naast je,  hier een misplaatst understatement. 
 Deze grote kruiskerk dateerde uit ca. 1350 en moet een groot, aanzienlijk gebouw geweest zijn.  De fundamenten zijn na de Tweede Wereldoorlog weer blootgelegd en wat opgehoogd, zodat het nu als een levend monumentaal park de herinnering aan dit gebouw levend moet houden. Het geeft in ieder geval een prima gelegenheid om de omvang van de kerk te ervaren ... Wat jammer dat de reconstructie, zoals die al tientallen jaren zichtbaar is, nu als een afgeschreven arctefact uit lang vervlogen tijden, teruggegeven wordt aan de grillen van honden, spelende kinderen of mijmerende fotograferende bloggers .........
Tijdens de Tachtigjarige Oorlog was Sluis lange tijd een Spaanse stad, in 1587 door de Hertog van Parma veroverd en pas een kleine 20 jaar later wist Maurits de vesting te heroveren. In deze periode werd de St. Janskerk flink beschadigd, maar toen de vrede eenmaal was getekend, werd de kerk toch weer, zo goed en zo kwaad, opgebouwd.
In 1750 wordt de kerk beschreven als .. vry ruim, en ziet 'er van buiten en van binnen nog redelyk wel uit, al schijnt de toren vroeger groter geweest te zijn. Toendertijd al waren de grafstenen aardig in verval ... eenige fraaje Grafsteden; die egter zeer aan 't vervallen zyn, waarna er een lijst van namen volgt van mensen wier grafsteen uitmunten in fraaiheid....
In de Franse tijd brandde de kerk af en alleen een ruïne bleef over, die nooit meer herbouwd zou worden - ruim tien jaar later werden de resten afgebroken en verdwenen de fundamenten onder de grond, om pas in 1948 weer boven te komen.
Het zgn. Sint Janskerkhof, de fundamenten van de kerk, boeien door de vele fragmenten van grafstenen, die hier ooit in de kerkvloer gelegen moeten hebben - de meeste zijn onherstelbaar beschadigd en amper is nog te achterhalen wie er zoal begraven geweest moeten zijn. Volgens het infobord bij de site moeten het vooral vooraanstaande families zijn geweest en raadsheren van de hertogen van Bourgondië en dat lijken de vele (beschadigde) familiewapens te bevestigen .... Van de raadsheren zelf is niet meer te vinden - geen been of botje slingert hier meer rond, die hebben al lang de benen genomen, vermoed ik .......... Misschien slenteren er zondags wel nazaten van hen door de populaire winkelstraten van Sluis of hebben achter achter achter ..... achter kleinkinderen een tafel gereserveerd in één van de (sterren)restaurants. Zouden die mensen nog wel eens hun voorouders even komen opzoeken?  Al was het alleen maar tijdens het uitlaten van de hond?



Hans Koert

slikopdeweg@live.nl
Feesboekgroep Slik op de Weg ( je moet geregistreerd zijn)


SlikopdeWeg: Al 1100 keer de Zeeuwse blog voor de Schelderegio en haar bewoners

zondag 22 juli 2012

Platte Zeug


 Heeft u't ook gelezen?  In de PZC? Onlangs zijn er door Deltapark Neeltje Jans jonge hondshaaitjes uitgezet in de Oosterschelde - ze hadden d'r een heleboel over, geboren in hun aquaria, en aangezien de hondshaai vroeger veel voorkwam in de Scheldedelta, is er vergunning aangevraagd om ze te mogen uitzetten ............ Een prima idee - zouden ze wel te voren overlegd hebben met het Bureau voor Toerisme van de provincie Zeeland? Mensen lezen nu eenmaal slecht en dan ook nog meestal slechts oppervlakkig en een kop Haaien in de Oosterschelde zou het toerisme in Zeeland wel eens geen goed kunnen doen .........


Met de titel Uitzetten of uitsterven kopte de PZC een groot artikel over de herintroductie van verdwenen of bijna verdwenen diersoorten ..... Voorbeelden genoemd zijn de knoflookpad in Brabant, de korhoender in Twente, de korenwolf in Limburg en de hondshaaitjes in onze regio. Voeg daarbij de boomkikker ( de aohepuut, onze eigen korenwolf), de bruine beer, de stokvis, de wolf, de oeros, de sabeltandtijger en de neanderthaler en je begrijpt mijn wat sceptische houding over dit onderwerp. Heeft het zin om op deze manier in te grijpen in de natuurlijke evolutie van soorten?

Wallen van Retranchement (foto: Hans Koert)

Soorten, die op een bepaalde plek geen overlevingskansen hebben verdwijnen om ergens anders weer op te duiken ...... dat had Darwin al begrepen. De meeste experimenten op dit gebied zijn jammerlijk mislukt of staan op het punt om als mislukt te worden geboekstaafd de geschiedenis in te gaan .... , hoewel ik me herinner ooit vol ontzag in de Ooijpolder gekeken te hebben naar de vraatsporen aan bomen, zoals ik die herkende, als jonge woudloperspoorzoeker, vanuit mijn Donald Duck-fase, als omgeknaagde bomen door bevers. ......, en onlangs heb ik weer geprobeerd om de aohepuut te lokaliseren op de Wallen van Retranchement - Ten dele met succes, zoals te verwachten - bomen genoeg, maar geen kikkers .........

 
 Wallen van Retranchement (foto: Hans Koert)


Net als de korhoen in de Achterhoek en de korenwolf in de Limburgse heuvels, zijn de boomkikkers in Zeeland symbolen geworden tegen de voortschrijdende veranderingen van ons landschap ....... en worden, zoals de PZC het omschrijft, ingezet als knuffelbeesten en ingezet als pr-middel.

Wallen van Retranchement (foto: Hans Koert)


Ik ben, in sommige gevallen, voor herintroducties - voor het een handje helpen van de natuur. Zo ben ikzelf een privé campagne begonnen met het opnieuw uitzetten van de platte zeug.  Ik realiseerde me onlangs, dat ik het diertje al een hele tijd niet mee in mijn tuin gezien had.

Ik heb elders nog een paar van deze kreeftachtige oerdieren gevonden in een vochtige kelder en ze in mijn tuin uitgezet ........ verstopt - dat wel, want een dier dat gewoon open en bloot rondloopt, maakt een grote kans alsnog opgemerkt te worden en uit te sterven ......... Ik heb er hier zelfs geen afbeelding bij geplaatst, bang om kwaadwilligen in de kaart te spelen en op ideeën te brengen ….. Ik heb ze dus verstopt onder een paar bloempotten in de tuin, waar ze hun verborgen leven kunnen leiden - strijd mee voor het behoud van de platte zeug.  Het zal toch niet zo zijn dat onze kinderen en kleinkinderen straks onkundig zijn van het bestaan van de platte zeug? 

Hans Koert
slikopdeweg@live.nl


Wilt u zich eveneens inzetten voor acties als Red de Platte Zeug: meld je dan aan bij de Feesboekgroep SlikopdeWeg ( even inloggen) en volg SlikopdeWeg.

Al 1100 keer de Zeeuwse blog voor de Schelderegio en haar bewoners

vrijdag 20 juli 2012

Mossengilde

 Wie op het platteland woont mag van geluk spreken - allerlei stadse ongemakken gaan aan zijn deur voorbij, al lijken typisch stadse fratsen als graffiti, vernielde bushokjes, fietsendiefstallen, veel blik langs de stoeprand en hondenpoep voor de deur, zich niet meer te beperken tot de verstedelijkte gebieden.
 Mensen, die uit de Randstad naar Zeeland gekomen zijn, roemen haar natuur, haar weidsheid en haar rust. Wie zich buiten de dorpen gevestigd heeft in Schouwen, Zeeuws-Vlaanderen of Zuid-Beveland, ervaart de wisseling der seizoenen op een intense manier, die voor de plattelander als vanzelfsprekend beschouwd wordt ...... De boeren, die de lege ruimte tussen de dorpen beheren, moeten leven van wat de grond opbrengt en dat geeft soms ongemakken en wrijvingen door tegengestelde belangen.
Bij het exploiteren van akker- en tuinbouwgronden horen nadelen - zo zijn er nogal wat dieren, die graag een graantje mee willen pikken of niet kijken op een vrucht meer of minder, tot verdriet van de landbouwer. Vroeger zwierven mussen rond de boerderij en deden zich tegoed aan de gemorste tarwekorrels terwijl duiven zich op de erwten stortten.  

De zwermen mussen, die onze graanvoorraden bedreigden, gingen de boeren te lijf met behulp van de zgn., mossengilden, waarbij (vaak) ongetrouwde mannen mussen vingen of schoten (met een buks) en voor, laten we zeggen, een twintigtal ingeleverde pootjes, een kleine, maar voor die tijd relevante vergoeding kregen. Zo werd de mussenplaag, en het probleem van hangjongeren, op een, voor die tijd effectieve en acceptabele wijze, bestreden. Nu zijn deze mossengilden zieltogende verenigingen, die éénmaal per jaar samen de contributie verteren - hun doel lijkt gevlogen - Las ik niet ergens dat de (huis)mus zo langzamerhand ook bij de bedreigde diersoorten hoort en niet meer in onze tuinen wil komen?
 Zo werden er allerlei oplossingen gezocht om on-gedierte ( net als on-kruid iets wat je niet moet willen hebben) te verjagen. De vogelverschrikker op het land, de zwaluwen gekoesterd als insectenverdelgers; de boerderijkatten en de kerkuilen om de muizen te verjagen en de waakhond tegen andere on-gewenste indringers.
 De afstand tussen boer en dorpeling is de laatste decennia sterk veranderd - het aantal boeren loopt gelijk op met de mussenstand, lijkt het wel en de nieuwe dorpelingen, vaak vanuit de stad naar het dorp getrokken voor de landelijkheid en de rust, hebben weinig binding meer met het agrarische ...... Ze genieten van de bloesem van de boomgaarden in het voorjaar, maar het plukken wordt overgelaten aan Oost-Europese seizoensarbeiders.
Ze kopen uien aan een wegstalletje en vragen zich niet af hoe die daar gekomen zijn. De protesten tegen de hagelkanonnen lijken wat geluwd ( wacht maar, tot er een professor opstaat, die beweert, dat al die kapotgeschoten hagel, als regen naar beneden komt - zul je ze weer horen) en nu komen de ....... vogelknallers aan bod. Fruittelers, witlof en bonenkwekers, zo las ik in de krant, hebben het aloude knalapparaat weer van de vliering gehaald en nu hoor je, zo af en toe, een knal die het gevederde volk van de akkers moet verjagen ........ Bij de gemeente Borsele zijn al zo'n 25 boze reacties binnen gekomen ........
 Deed me denken aan vroeger. Toen stonden er overal van die knalapparaten, die je af en toe wezenloos deden schrikken als je er langs fietste; het zag er erg serieus uit - een soort fufuzelatoeter, met een gasfles ernaast - een modernere versie van de carbidbus.  In de kersenboomgaard van mijn oom was een ingenieus touwstelsel aangebracht met allerhande lege conservenblikken, dat aan het  klinken gebracht kon worden door de boerin of de kezenwachter door fiks aan het touw te trekken. De spreeuwen, net bezig aan hun middagmaal, schrokken zich dan een hoedje en vlogen terstond naar de boomgaard van de buurman, totdat ..... ze door hadden dat die herrie geen directe gevolgen had vor hun welbevinden en ze alleen maar, gestoord in hun maaltijd, hun kopje even ophieven, voor aan een nieuwe sappige kers te beginnen. Vroeger waren er echt kezewachters - schoolhuus vaak, die met een ratel of twee pandeksels door de boomgaard gingen en na een dag lawaaimaken een paar cent als dank kregen. 
 Zouden we niet weer een soort burgerwachten kunnen formeren, die proberen om, met de blote hand, de duiven en spreeuwen van akker en boomgaard te verdrijven? Of de ganzen vanaf ons sappige grasland of start- en kandingsbanen op te jagen naar het land van de buren? Er moeten toch nog wel een paar fufuzela's (z.g.a.n. t.e.a.b.) circuleren op Marktplaats?  
Er zullen best nog wel een paar ingedutte afdelingen van het zgn. mossengilde te vinden zijn, in katholieke dorpen meest gewijd aan de heilige Sint-Albertus. 's Heer Abtskerke heeft (of had) de oudste en ook in Oosterland, Zierikzee en Renesse schijnen er nog te bestaan, die de boel kunnen coördineren ....... Wedden dat dan de kloof tussen agrariër en dorpeling een stuk kleiner wordt?  Wedden dat dan de vogelknallers weer snel geaccepteerd zullen zijn?  

 Hans Koert
slikopdeweg@live.nl

Treed toe tot de vaste groep Slikopdeweggers: meld je aan en hoor er bij:  Feesboekgroep Slik op de Weg ( registreren)

SlikopdeWeg: Al 1100 keer de Zeeuwse blog voor de Schelderegio en haar bewoners

zaterdag 14 juli 2012

Zwartepieten

  Het is komkommertijd ........ letterlijk en figuurlijk. Wie een eigen groententuintje heeft kan dat beamen. Het is ook figuurlijk komkommertijd in Zeeland. We tellen zeehondenpupjes op de zandbanken in de Westerschelde ( .... die a di net uutelaeten wordt, Arjaen, ei je die a ehad?), duiken naar lang vergane scheepsresten en zijn verrukt over een vermolmd stuk hout; De krant meldt, blijkbaar onder het motto: een uitglijder is zo gemaakt, dat kattenpoep ook gevaarlijk blijkt voor niet-zwangere vrouwen; we worden opgewonden bij het nieuws, dat egeltjes - en merelweesjes vanaf nu gratis met het fietsvoetveer over mogen ( dat verzin je toch niet zomaar) en de PZC kopt op de voorpagina vandaag oud nieuws, dat iedereen al lang wist: Regen naar recordpeil ....... : Zomer in Zeeland
 Tot zover mag ik me graag verbazen over mijn medemens, die zich aan dit soort niemendalletjes laaft en probeer ik me aan dit soort zeepbellen niet te storen - ik doe d'r niet aan mee - het laat me koud - ik laat me er niet door beïnvloeden. Of ja, toch wel - gisteren: vrijdag de dertiende. Zegt je dat wat? Ongeluk brengt zo'n dag wordt er beweerd - daar ben ik altijd wat huiverig voor. 
 Gisteren wilden we er even op uit met de fiets en, we leven immers in 2012, en dan pak je de pc en ga je op zoek naar de buienradar. Wel, de buienradar liet Zeeland zien, bewolkt met een paar donkerblauwe vlekjes, die traag de provincie uitkropen richting Het Nieuwe Land, de Tweede Maasvlakte  dus. Prima toch - daar mogen ze uithuilen - samen met de zeehondjes ...... daar doen ze nog niemand kwaad. Boven Zeeland klaarde het volgens de buienradar op - geen wolkje die zich de komende drie uur boven onze woonplaats zou wagen, laat staan regen ........ Voor alle zekerheid luisterden we ook nog even, of we wellicht in de verte de hagelkanonnen hoorden ......, maar gelukkig geen doffe dreunen, die hagel voorspelden. Het besluit was dus snel genomen - op de fiets moest kunnen. Wat denk je - komen we buiten ............ regent 't.
 Dan heb ik het even gehad - dan staat de frank niet hoog ......... Is dit nu de zomer die we verdiend hebben? Zo'n ouderwetse zomer waarbij de tuingieters bij wijze van spreke aan je hand vastgroeien en je buiten struikelt over de mussen, die met kromme klauwtjes op de rug op het terras, de pootjes aan de hete zinken dakgoot, gebrand hebben?
 Ik voel nu wat compassie met al die mopperkonterige strandtenthouders, zuurpruimerige braderiestandhouders en klagerige evenmentenorganisatiebureausvanopenluchtmanifestaties, die de hele dag lopen te mopperen dat ze inkomsten mislopen omdat .......   Wat mij betreft mogen nu ook astronauten als André Kuipers en Wubbo Ockels, die door hun gewichtloze rondjes boven Zeeland blijkbaar de weersatellieten boven Zeeland ontregeld hebben, aanschuiven bij de bankiers, de NS-directie en de boven-de-Balkenendenormvangendedirecteurenvanorganisatiesindepubliekesector .. het beklaagdenbankje vol zwartepieten........ 
Je zult mij overigens geen kritiek horen leveren op de Zeeuwse weermannen; die hebben 't al moeilijk genoeg met het voorspellen of het hier of daar zal gaan regenen - ik vind het dan ook altijd fijn als Jos even zegt waar 'tie staat: hier en daar een bui ...... Die krijgen de laatste tijd nogal eens de wind van voren, en dan is het natuurlijk extra zuur als je die wind-van-voren niet voorspeld hebt.
 Door de veelbelovende berichten over de snelle opwarming van de aarde willen we allemaal onbewolkte zomers met temperaturen van rond de dertig graden, matige wind altijd achter en regen alleen 's nachts als iedereen onder (tent)zeil ligt, terwijl we eigenlijk als Zeeuwen in ons hart blij moeten zijn dat het nog zo'n vaart niet loopt met die dreigende opwarming en stijging van de zeespiegel ...... wie gaat er eigenlik over wat eerst onder water moet?
...... en als nu iedereen gewoon eens naar buiten kijkt, zijn vinger nat maakt om te voelen waar de wind vandaan komt; aan zijn haar voelt of het regent of niet; op zijn arm kijkt of er 'oenderfleis te zien is - dan hebben we helemaal geen buienradar of weerman meer nodig en kan een ouderwetse Enkhuizeralmanak en een portie gezond verstand volstaan ........ Dan hoeven we ons alleen druk te maken over de komkommers in de tuin .......


Hans Koert
slikopdeweg@live.nl
Feesboekgroep: Slik op de Weg (even aanmelden)
SlikopdeWeg: Al 1100 keer de Zeeuwse blog voor de Schelderegio en haar bewoners