zondag 30 december 2012

As't schaepje blaet, verliest 't z'n beete

 Waar kun je het jaar beter afsluiten dan in een schaapskooi - een schaapskooi vol jong leven wel te verstaan. De jonge lammetjes (en de huus, die kennis maken met het jonge grut) staan symbool voor het nieuwe jaar - de ooien, de beiten in het Zeeuws (en de vele ouders en vooral grootouders, die in een bezoekje aan de kooi een welkome vakantie-invulling zien) en voor het jaar dat eindigt. De schaapskooi tussen Heinkenszand, Nisse en Ovezande had in de dagen tussen kerst en oud- en nieuw haar deuren wijd opengezet en dat was te merken - tot ver in de omtrek stonden de auto's in de kapotgereden bermen en lagen de wegen vol met modder - slik! De trouwe lezers van deze blog kan het niet ontgaan zijn: Slik op de Weg was er ook!
 De afgelopen maand hebben de trouwe bezoekers van deze Slik op de Weg blog zich kunnen uitspreken over hun favoriete blogs. Uit de twaalf genomineerde blogs kwamen de volgende drie als meest interessante - meest gewaardeerde of meest prikkelend boven drijven:

1. Lodaline
2: Een uniek Zeeuws bord met een verhaal 
3: Het bordeel

De blog, of moet ik zeggen, blogs, die het afgelopen jaar de meeste bezoekers trokken waren die rond de Strao van Noordwelle. De blog: Strao Noordewelle 2012: De aankomst op het strand en de drie blogs die daarop volgden behaalden samen bijna 1900 hits. Nummer twee, De Aohepuut, de Zeeuwse Korenwolf  volgde op gepaste afstand, net als nummer 3: Landlust - Eetlust  De rest van de top vijf ziet er als volgt uit: 4. D'n husen Torenburg (over 't Slot Oostende) en het eerder genoemde Een uniek Zeeuws bord met een verhaal.
Slik op de Weg, een ietwat eigenwijze blog over de Schelderegio, mag zich verheugen op zo'n 300 - 400 hits per dag en dat is natuurlijk bijzonder in een tijd waarin mensen communiceren in korte quotes, in korte statements, Twitteren in maximaal 140 tekens per bericht. 
Of we om boodschappen kunnen, bepalen we aan de hand van de buienradar op onze wrijftelefoon i.p.v. onze neus buiten de deur te steken en als het weer zich even van zijn grimmige kant laat zien, dan hebben we een weeralarm nodig en als de sneeuwvlokken kleiner zijn dan voorspeld, dan twitteren we ons suf  ..... Die schapen in de schaapskooi staan wat mij betreft ook model voor ons gedrag - Wie herinnert zich niet die fraaie foto onlangs in de PZC, waar schaapherder Kaljouw zijn kudde dwars door Middelburg leidt .... achtervolgt door een makke schare publiek, veilig dicht bij elkaar, als spreeuwen die een slaapplaats zoeken, of ganzen die op onze sappige akkers vertrouwen op de waakzaamheid van de ander, veilig meezwenkend van links naar rechts als in een school vis .....  Wedden dat je ook aan Slik op de Weg denkt, straks, als je uit het kouwe water komt na de nieuwjaarsduik?  
 Kijk .... Slik op de Weg weet dat enerzijds de maatschappij zich indivualiseert - ieder voor zich en God (niet meer zo) voor ons allen - maar anderzijds klonteren we in grote groepen bij elkaar - samen dingen beleven - deel willen  zijn van iets - erbij willen horen - een organisatie is pas tevreden als er duizenden mensen op af komen.. 
  • Voelt u ook die onuitstaanbare drang om straks weer als makke schapen in de kudde door het losse Walcherse zand te sjouwen? Vergeet dan niet, voordat je begint aan die klus om die € 100 vuurwerk te lucht in te krijgen (gewoon een aardigheidje), jezelf in te schrijven .... de klok telt af en op-is-op - Straks pies je naast de pot - zit je niet alleen zonder Eindejaars Staatslot, maar ook zonder startbewijs. Het knuffelen komt later wel!   
Slik op de Weg staat met beide benen stevig in de Zeeuwse klei, nuchter Zeeuws, zuunig, verbaast zich en houdt zaken tegen het licht en verifieert ze in het verleden en relativeert.  Slik op de Weg kan soms heel nostalgisch zijn - een vastleggen van het nog niet zo lang ge- of verleden - als of het een spiegel wil voorhouden ...... Niet zomaar roepen, maar nadenken voordat je iets zegt: As 't schaepje blaet, verliest 't z'n beete, leert een oud Zuud-Bevelandse zegswijze. Slik op de Weg probeert niet bruusk te remmen, maar laat zich bedachtzaam uitrijden; ........ Je weet in Zeeland immers maar nooit, wat je na de bocht aantreft? Slik op de Weg.
Slik op de Weg hoopt komend jaar weer verrassende, curieuze en vaak luchtige blogs, niemendalletjes, kronkels zo je wilt - hersenspinsels - te produceren - mits ze met Zeeland of de Schelderegio te maken hebben .......... en hoopt op reacties van haar (trouwe) lezers.  Tegen alle trends in gaat Slik op de Weg door -  in veel te lange teksten, die niet geschikt zijn voor je wrijftelefoon ....... geen korte quotes of 140-teken verhaaltjes .... voor hen is Slik op de Weg niet gemaakt. Met Slik op de Weg: verrassend de bocht door. Wie via Facebook ( je moet wel een account hebben) of met Twitter ( Slik op de Weg)(#Slikopdeweg) met Slik op de Weg de bocht in wilt gaan, wordt elke dag verrast ... Is er een leuker wakker worden?


Het schijnt dat er nog een aantal Zeeuwen zijn, die niet op de hoogte zijn van Slik op de Weg: Als je die kent - Help ze dan even op weg en stuur deze blog door: http://slikopdeweg.blogspot.nl/2012/12/ast-schaepje-blaet-verliest-t-zn-beete.html

Hans Koert
slikopdeweg@live.nl

Volg Slik op de Weg op Facebook en schaar je bij de groeiende groep volgers ....... Al 1100 keer de Zeeuwse blog voor de Schelderegio en haar bewoners

zondag 23 december 2012

Doenker

 De daegen hin zó me open en toe …. zei mijn opa …. as ’n tabaksdooze, zei hij er dan altijd achteraan. De dagen korten – We zitten midden in, wat ze op Zuid-Beveland De Doenkere Zes Weken noemen …………..

DoenkerDuusternis – het waren vroeger, meer dan nu, echt de Donkere Dagen voor de Kerstletterlijk, want straatlantaarns, zoals we die tegenwoordig kennen, waren vroegen met een kaarsje te zoeken ……….. Als de boer of errebeier zo tuss’n licht en duuster, na gedane arbeid, d’n 'uuzen weer opzocht, was het tijd om te eten en daarna ………. De lamp nog even wat hoger gedraaid en nog even een half uurtje lezen in de krante voordat de bestie opgezocht werd.
 Die duisternis bevatte vroeger genoeg stof voor angst oproepende verhalen, waarbij vaag gespuis mie zwarte katten (die konden ontzettend krijsen) en verzinsels over puten, die in't doenker 'n boerekarre rondtrokken over tere kinderzieltjes uitgegoten werden ..... Je mocht ook geen rare gezichten voor de spiegel trekken .... want a d'aene kraoit en de klokke slaet, dan bluuf je gezicht zo stae .. zei mijn opoe dan .....  Als kind trok je natuurlijk een lange neus naar jezelf en was je opgelucht als het weer gewoon in zijn oude vorm terugsprong. Als je eenmaal op bed lag, buten doenker, de deuren dicht, de luiken – de blinden – toe, dan hoorde je het huis kraken en zuchten en meende je vreemde geluiden rond het huis te horen ...... of juist niet ....! Je had respect voor de duisternis – voor het ongrijpbare – het onbekende! 
 Al in de middeleeuwen waren er nachtwakers actief, die voor de veiligheid en de rust in de totaal verduisterde straatjes en stegen moesten zorgen. Geboefte, gespuis en ander ongeregeld werd zonder pardon opgepakt en in ’t kot gestoken als ze in handen van deze dappere beveiligers vielen …… Ze droegen een olie- of kaarslamp en een ratel, die ze met veel lawaai lieten draaien, als ze een donker steegje in gingen .... als een politieauto die met gillende sirenes en blauw zwaailicht door de verlaten straten snelt op weg naar een inbraakmelding in de hoop op een heterdaadje. Die gasten zitten dan natuurlijk al lang met een onschuldig gezicht, onderuit naar 3FM Serious Request te kijken met een zak chips en een pilsje bij de hand, net als de gauwdief in de middeleeuwen, die allang het hazenpad gekozen had als hij de ratel aan hoorde komen ……..
 Voor kinderen is duisternis één van de grootste angsten en taboes, die ze moeten zien te overwinnen  .....
In je slaapkamer bleef zo’n klein lampje branden, dat je in het stopcontact moest steken, meen ik me te herinneren – nog geen glow-in-the-dark sterren aan’t plafond ….. en …. als je wat ouder was en al een horloge, dan gaven de lichtgevende wijzers van je klokje een gevoel van veiligheid …… bakens als vuurtorens in de nacht.

Ik heb nog diepe herinneringen, frustraties zo je wilt,  aan het vuurwerk, dat afgestoken werd na het fruitcorso in Goes maar vooral ook .... aan de tocht er naar toe.
Het fruitcorso was een jaarlijkse optocht van met fruit versierde wagens, tractoren en ander rollend materieel, dat tussen 1955 en 1968 de fruitweek in de tweede week van september afsloot. Het was een feest, niet alleen voor de bewoners van Goes, maar vooral voor alle inwoners van Zuid-Beveland, met name die dorpen, die veel fruitteeltbedrijven hadden.
Elk dorp met een groep actieve fruittelers maakte een wagen, die minutieus met half doorgesneden appels en peren beplakt werd ….. later, hoe kan het ook anders, gesponsord door Bison Kit. Toen kostte arbeid blijkbaar nog niets en werd er nog geld verdiend met fruit ... Zelfs val, herinner ik me, werd nog, als kroet, naar Coroos gebracht - voor de appelmoes.  …… Als kind herinner ik me de kunstig versierde wagens, maar vooral de afsluiting, dat na 1961 ’s avonds, na de taptoe, als het al donker was, gevierd werd met vuurwerk. Het werd ergens in Goes-Oost afgestoken en we gingen dan altijd met pa en oom Joost kijken – We waren meestal laat en oom Joost wist altijd een kortere weg die dwars over een aardedonker sportveld ging ………. Terwijl de eerste pijlen al de lucht in gingen, voel ik nog die spanning in mijn buik ….. voorstappend aan de hand van mijn vader over dat aardedonkere veld - doenker - ik vond er niks aan ….


Nog steeds hebben we niets met duisternis ….. we branden overal lampen, buitenlichten en elke staathoek of donker tunneltje wordt m.b.v. lantaarnpalen verlicht …. Zelf langs sommige snelwegen branden lampen. In de donkere dagen rond de kerst en oud-en nieuw worden hele huizen en tuinen versierd met slingers vol lichtjes, als spinnenwebdraden op een mistige morgen of voorstellingen in de vorm van rennende rendieren voor een slee met gestileerde kerstman of laddertjes van licht .. .....  We accentueren de daklijsten als of we de geesten van de nacht willen aanduiden dat daar een huis staat ....  Hoe gekker hoe mooier lijkt het wel – hoe meer hoe  beter – we willen gezien worden.

Ook de steden in Zeeland doen er dapper aan mee – grote gebouwen worden feeëriek in het licht gezet en in Goes staat een grote kerstboom op de markt. Een kerstboom was vroeger alleen iets voor in de kamer – met echte kaarsjes en een grote, stond alleen in de kerk ……. Maar buiten?  Ik herinner me het niet dat in de jaren vijftig en zestig buiten kerstbomen stonden. Er zijn, anno 2012, nog steeds veel mensen, die diezelfde oerangst voelen voor de duisternis? Hoeveel mensen durven er ’s avonds niet meer naar buiten? Ook al branden er duizend lantaarns op elke hoek? Is die angst om overvallen of  aangerand te worden in elke wijk een reeël gevaar of zit die angst ergens diep in onze genen ….. zoals het noodlot tartend door gekke bekken te trekken in de spiegel - als niemand het ziet? 

Hans Koert
slikopdeweg@live.nl

Volg Slik op de Weg op Facebook en schaar je bij de groeiende groep volgers ....... Al 1100 keer de Zeeuwse blog voor de Schelderegio en haar bewoners

donderdag 20 december 2012

Ouwe Oeren

 Gisteren was het weer zover – de Gouden Loeki 2012 werd bekend gemaakt! Dit jaar werd wel één van mijn favorieten gekozen, maar niet de (radio)reclame die mij op dit moment het meest aanspreekt .... de oer-commercial
  • Oer: De reclamecampagne is van Natuurmonumenten en het woord Oer omvat, volgens hen,  wolkjes mist uit je mond, hagelstenen vangen en een buizerd, die een prooi slaat ……….
Oer: Een woord van slechts drie letters dat veel van onze hedendaagse geneugten relativeert ..... terug naar de bron ... weer even met beide benen op de grond. Terug naar de bron van alles - naar hoe het begonnen is - veel zaken die SlikopdeWeg af en toe graag oprakelt in zijn dagelijkse stukjes - oergesprekjes - ouwe oerpraatjes  zo je wilt.
Oer …… dat is voor mij kaaskorstjes op de kachel, krukels eten met een stopnaald, pinda’s in de dop op een oude krant, speculaas op je brood, het laatste restje advocaat uit de fles mogen likken, gebakken knolselderie of met je vinger tekeningen maken op belagen ruiten!
En …..wat te denken van ……….. ijsbloemen op de ramen van je slaapkamertje – een fenomeen dat je kinderen van de wrijftelefoongeneratie niet meer goed kunt uitleggen, al hebben ze allemaal wel eens mee helpen krabben om de autoruiten van pa schoon te krijgen en dat ….. grappig genoeg, dat heb nou weer als kind gemist. Waarom, hoor ik je denken? – Wel omdat onze eerste auto, een Ford 15M, ’t Neusje, vanwege het wereldbolletje op de gril, pas op de dreve gezet werd, toen ik al in mijn pubertijd zat. 
 (Bron: De Vrije Zeeuw: 1963)
Nee – ijsbloemen op je slaapkamer raam – buiten nog donker – de donkere dagen voor de kerst - wolkjes mist uit je mond, terwijl je nog lekker even in je bed kunt blijven liggen – kerstvakantie - je tenen om de (inmiddels) koude kruik ( een metalen fles met gebreide kous eromheen) gekruld.
Beneden hoor je je vader aan de kachel roefelen, de (inmiddels afgekoelde) as en kooltjes die op het rooster zijn blijven liggen, vallen zo in de asla er onder. De kolenkit is tot aan de rand gevuld in het stoepekot, het schuurtje achter het huis, waar achter een stenen muurtje de kolen gestort liggen. Er wordt met aanmaakhoutjes, kachelhoutjes noemden we die, en een oude krant een vuurtje gemaakt en als het brandde, konden de eierkolen erop en later het antraciet …………
 (bron: De Vrije Zeeuw - 1959)
Als de kachel eenmaal brandde, werd het snel warm in het achterkamertje en als je genoeg moed verzameld had om het bed, je warme nest zeiden we, te verlaten, ging je eerst de ijsbloemen op het raam wegkrabben om te kijken of ………. er sneeuw lag.
Dan in je pyama de tocht aanvaarden naar benee, over de kouwe overloop, de kouwe trap - walgelijk steil en zelfs voor kindervoetjes erg smalle treden. Pas op – soms lag er een roe los en dan ging je in ene naar benee. En dan snel, op je blote voeten, door de, qua temperatuur rond het vriespunt schommelende gang, naar de kachel, die al roodgloeiend zacht gromde: the place to be – de weldadige warmte voelde je dwars door je pyamabroek, maar wat is het lekker warm. Pas als de kamer aangenaam warm was kleedde je je in de kamer aan ….. lekker bij de kachel. Wassen met koud water de keuken.
(Bron: De Vrije Zeeuw: 1965)
Oer ………. Wie verlangt er nog terug naar zo’n intens koud huis in de winter, waarin slechts één of twee ruimten verwarmd waren? Een slaapkamer, waar koning Winter buiten door de tochtende ramen en enkel glas de temperatuur binnen flink onderuit liet gaan …..? Niemand toch?  Ach …..  ondanks alle sombere berichten  en donkere vooruitzichten ziet het er nog niet naar uit dat we thuis moeten gaan besparen op de kosten van het gas ……….. misschien is het voor de met-de-auto-naar-school generatie wel eens spannend om de radiatoren in de slaapkamer een paar nachtjes helemaal uit te zetten - ijsbloemen op de ramen, wolkjes stoom uit je mond

Of duiken we meteen diep dat oergevoel in? De vuurproef wellicht? Ook zo'n reclamespotje van het Spoorwegmuseum meen ik, om de jeugd vanachter de Wii te krijgen (Spoorwegmuseum). De vuurproef voor thuis .... Voor de kant-en-klaar-gesneden-en-gewassen-groente generatie visueel verbeeld. Pas op, zo'n mes is scherp en je hebt maar twee linkerhanden.  Ik ga met kerst als snack weer eens gebakken knolselderie proberen? Ik denk er althans over ...... om weer eens lekker te ouwe-oeren.

Hans Koert
slikopdeweg@live.nl

Volg Slik op de Weg op Facebook en schaar je bij de groeiende groep volgers ....... Al 1100 keer de Zeeuwse blog voor de Schelderegio en haar bewoners

dinsdag 18 december 2012

Spekkooper

Afvalbak Ellewoutsdijk
Mensen worden snel door emoties bevangen als het zaken raakt, die ze lief zijn - hun familie, hun nazaten of hun huisdieren ..... kortom ... hun naasten. Emoties komen uit het diepst van hun gevoelsleven en kunnen vol vreugde zijn of diep verdriet oproepen - maar ook onbegrip of machteloosheid.  Dat merk je als een gestoorde gek wild om zich heen gaat schieten of een groep opgefokte spelers hun gelijk willen halen ....... Dat gevoel van machteloosheid speelt ook een rol bij Johannes ... 20 ton walvisvlees was watervriend geworden, kopte De Volkskrant afgelopen weekend.  Dan krijgen emoties de overhand boven gezond verstand. Dat is nu zo .... dat was vroeger niet anders, hoewel .....
Johannes  haalde afgelopen week vette koppen in de krant - een aangespoelde, nog levende Bultrug, beheerste dagenlang het nieuws. Reddingspogingen mislukten - het vlottrekken ging mis en zelfs een "dierwaardig" sterven d.m.v. een spuitje mocht niet baten. Anderen wilden het dier koste wat kost van de Razende Bol bevrijden - Als we olietankers kunnen vlottrekken, waarom lukt het dan niet met zo'n Bultrug, hoorde ik de Rotterdamse burgemeester Aboutaleb de gevoelens van miljoenen mensen verwoorden. Op Sociale Media gieren verwensingen en bedreigingen door de glasvezelkabels .... Ongeremde emoties!
 (Goessche Courant - mei 1869)
In mei 1869 beheerste een stranding van een Walvisch het Zeeuwse nieuws - Kranten stonden er vol mee - Het dier was op het strand van Borssele, ter hoogte van de Noord Nol gestrand en leefde nog. Schipper Leunis uit Terneuzen (Neuzen heette dat toen nog - misschien een post waarop de gemeente Terneuzen bezuinigen kan) ontdekte het dier op de zandbank voor Borssele, maar was zo geimponeerd door het gesnuif en het slaan met de staart dat hij het niet waagde met zijn drie bemanningsleden het grote dier te benaderen.
Hij voer naar Borssele waar hij de zoon van de dijkgraaf waarschuwde, die met een groep mannen het dier inspecteerde. Het dier, laten we hem Jewannes noemen, leefde nog, maar ..... dat het geen genoegzaam diepte van water meer had om zich stroomwaarts te verwijderen. Een reddingspoging leek uitgesloten en dus werd besloten euthanasie te plegen, ware het niet dat dat woord toen nog niet bestond, laat staan dat ze doelden op een spuitje. Jacob Rottier Lz. heeft daarop twee schoten met scherp in den muil gelost, waarop het beest na korte bloeding gestorven is, legt de  Goessche Courant van 21 mei 1869 uit.
Algemeen Advertentieblad (mei 1869)
Het dier, eigenlijk een Gewone vinvis of Noordkaper, was zo'n 17,5 meter lang en stak wel 16 voeten boven water uit, meldde het Algemeen Advertentieblad op sensatie belust; als je weet dat 16 voet bijna zo'n vijf meter is, dan begrijp je dat je dit berichtje met heel veel korrels zeezout moet nemen - de werkelijke hoogte boven water was niet meer dan 1 meter vijftig. ...... Met vereende krachten van menschen en paarden is het monster, zo lezen we wederom in de Goessche Courant, dat bovenop het nieuws zat (... hoewel wij, door het niet verschijnen der Goessche Courant op Pinkster-Maandag, wel wat achteraan komen, willen wij, zoo om de groote belangstelling, als ten genoege onzer tallooze berigtgevers, de walvisch te Borssele niet vergeten .. ), met den vloed circa 400 ellen op de plaat gesleept, zoodat het gemakkelijk met laagwater te genaken was, waarvan de laatste dagen duizende bezoekers gebruik maakten. Het dier, zo meldt de krant, moet een gewicht gehad hebben van zo'n 10.000 tot 20,000 kg. en had ca. 300 baleinen in de bovenkaak. Ter vergelijking: Johannes wordt geschat op 20 ton. 
(bron: Hoeve van der Meulen (uitgave Zeeuws Landschap)) (foto: Zeeuws Landschap)  
Eén van de kijkers moet Jan de Jonge uit Schrabbekerke geweest zijn - Hij was zo onder de indruk van wat hij gezien had, dat hij op zolder in zijn raam de volgende tekst kraste: De groote Walvisch alf Mei 1869 te Borssele Noorden Nol. Zijn boerderij is gerestaureerd en in bezit van het Zeeuws Landschap en staat bekend als de Hoeve van der Meulen.
Het dier had, behalve toeristische waarde, ook nog economische waarde - wie het dier van dichtbij wilde bekijken, moest betalen om per kar vervoerd te worden naar de zandplaat ..... en werd in het openbaar verkocht.
Schipper Leunis meende dat hij de eerst rechthebbende was, maar ook anderen meenden rechten op de opbrengst te kunnen claimen. Het masaal toegestroomde volk, kijkers, ramptoeristen, zorgde voor kilometers lange files ...  Ook bij het veilen van Jewannes werd veel volk verwacht:  .. en zal zeker in het stille zoo afgelegen Borssele menig burger zich niet herinneren immer, in den tijd van zoo weinig dagen zoo menig bezoeker in zijne gemeente te hebben gezien. ( Goessche Courant)

 (Goessche Courant - mei 1869)
Jewannes werd verkocht aan de heeren E. van der Bent, G. van de Vrede en schipper A. Leunis, die er ƒ500 voor gaven en het dier naar Terneuzen brachten, waar het opnieuw tentoongesteld werd. Voor een dubbeltje per persoon mochten de mensen komen kijken en het schijnt dat vooral veel Belgen uit Oost-Vlaanderen met de trein, dat kon toen nog, zeg maar de Fyra avant la lettre, naar Terneuzen kwamen om het dier te bekijken - De Goesche Courant kon melden dat het de eigenaar geen windeieren gelegd had ..... Nog voordat de flenschmessen het dier zouden ontleden had het al ƒ 370 opgebracht, schreef de krant. Op donderdag, een week na de stranding, kwamen er zo'n 213 Vlaamse passagiers aan in Terneuzen, vreemdelingen,  en de plaatselijke middenstand vaarde er wel bij. 
(Middelburgsche Courant - mei 1869)
Het beest werd tenslotte ontmanteld, ontleed, een raar woord eigenlijk, alsof het een zin uit een taalles behelst en het vet gekookt tot traan. Het beest bevatte zo'n 17 vaten spek elk á ca. 350 kannen inhoud ( 't Zegt me niks, maar 't lijkt me tamelijk indrukwekkend). Het karkas werd per trein naar Leuven vervoerd en dat ging niet ongemerkt .... Ik citeer: ... en dit liet langs die ganse vervoerweg een opvallende geur na, die men weken naderhand nog kon waarnemen (alsof je een verslag van Greeenpeace leest na een kerntransport). In Leuven werd het karkas schoongemaakt en het skelet kwam uiteindelijk na allerlei rondzwervingen via Gent en Antwerpen, terecht in de dependance van De Zoo in Planckendaele .... Een tiental jaar geleden is het uitgeleend en nooit meer teruggebracht ........... Wat dat betreft zou Johannes - Jewannes kunnen vervangen. Die Terneuzense kopers van Jewannes waren in ieder geval spekkooper, dat moge duidelijk zijn.  ..... 

Hans Koert
slikopdeweg@live.nl

Volg Slik op de Weg op Facebook en schaar je bij de groeiende groep volgers ....... Al 1100 keer de Zeeuwse blog voor de Schelderegio en haar bewoners

vrijdag 14 december 2012

Alhier

 Aan het einde van het jaar lees je in de krant weer over lijstjes waarin nieuwe woorden zijn opgenomen die het afgelopen jaar ontstaan zijn. Sommige zeggen je niks en van andere heb je het gevoel dat ze al eeuwen bestaan …….  Ik heb ook van die worden die voor mij iets speciaals hebben, al zijn ze soms al heel oud en worden ze amper nog gebruikt .... één zo’n woord is Alhier - een woord, een begrip dat me heel dierbaar is, omdat het behoort bij mijn vroegste herinneringen aan mijn jeugd.

 Dat vraagt om uitleg. Geboren en getogen in een klein dorp Hoedekenskerke, groeide je op in een kleine dorpsgemeenschap, die voor mij tijdens het eerste decennium van mijn leven De wereld was – Mijn wereld was. Een overzichtelijke veilig geheel met straten, een kerk, een school, winkels, een dorpsgek, een bus, een café, een bank en … een postkantoor.
Dat postkantoor intrigeerde me. Het lag aan de Griend. Je kon er je brief afgeven er was ook een stenen gleuf naast de deur die daar met het zelfde doel was aangebracht. Je kon er postzegels kopen.
Achter het loket zat de postbeambte, een mens ( geen automaat dus – dit even voor de jongelui) zo’n man, die als kind fascineerde vanwege zijn gereedschap …. Zoals Stien, de conductrice van de bus, een kniptang had, zo had Perrels een stempel. ... Als kind speelden we vaak postkantoortje …. met (nep)zegels (Janee), die je soms in reclamebrieven vond en je op een antwoordkaart moest plakken of je wel of geen belangstelling voor de hoofdprijs van 100,000 gulden had .... (Wat dat betreft is er nog niks veranderd).
 Je kon tegen die man achter het loket gewoon praten en hij scheurde, op jouw verzoek, een postzegel of postzegels, die hij in een soort ordner opgeborgen had, voor je af. Je moest, wilde je die postzegel gebruiken, hem / haar nog wel even nat maken, iets dat je meestal met je tong deed.


  • Het meisje bij de Bruna in Heinkenszand haastte me te melden, toen ik onlangs om postzegels vroeg (Heb je nog bijzondere?) …. Ja ik heb deze nog, maar dat zijn geen stickertjes hoor! …… ?


Op één van de oude dorpsfilms zie je Jan de Groot ( zijn naam deed geen eer aan zijn lichaamslengte) een half gevulde postzak uit een bestelbusje omruilen voor een kwart gevulde …. Er was duidelijk spraken van een postoverschot …. Zou je tegenwoordig in de statistieken kunnen lezen – er kwamen meer brieven binnen dan er uit gingen.
Jan de Groot was de postbode – een dichtende postbode, want alles wat hij zei was in dichtvorm ……., die twee keer per dag zijn ronde deed. 
Als je brief of kaart op het dorp mocht blijven schreef je er gewoon Alhier op  - geen sprake van dat zo’n brief dan eerst helemaal naar Rotterdam gebracht werd, afgestempeld en dan weer terug naar’t dorp …. Wat een onzin! Jan de Groot bracht de brieven en kaarten rond; een adres als L. Hollemans te Hoedekenskerke werd feilloos stipt op tijd bezorgd.  Hij moet ook verantwoordelijk geweest zijn voor de telegrammen - dat was iets bijzonders, dat alleen in spannende verhalen voorkwam. Wij kregen nooit een telegram.

 Ik vond in een doos van mijn oom een paar telegrammen, die hij in 1942, toen hij met mijn tante trouwde, toegestuurd kreeg. Ik heb ze eens goed bekeken. Eén komt uit Kapelle-Biezelinge. Je stelt je voor dat zo’n telegram door een ijlbode in vol galop op een paard over de Biezelingsedijk richting Hoedekenskerke gebracht werd, langs het Hoge Licht onderlangs de boeierds. Nou, vergeet het maar ….. het telegram heeft er twee-en-een-half uur over gedaan. Die bode is ongetwijfeld bij Aagje, één van de cafés, op de Zeedijk, aangeweest.
Het andere telegram is verstuurd door de familie Meertens, die iets verderop in de Kaaistraat woonde. Daar had de telegrambesteller maar twee minuten voor nodig ……………. Een bewijs dat “alhier” toch altijd sneller gaat niet-alhier ………. Misschien heeft mijn oom wel tegen de telegrambesteller gezegd, die buitenadem aan de  voordeur belde, dat hij zich niet meer zo hoefde te jakken …… dat verklaart dan wellicht waarom het Kapelse telegram een poos op de plank is blijven liggen ………. 

Hans Koert
slikopdeweg@live.nl

Volg Slik op de Weg op Facebook en schaar je bij de groeiende groep volgers ....... Al 1100 keer de Zeeuwse blog voor de Schelderegio en haar bewoners

woensdag 12 december 2012

12-12-12

Vandaag gaat het gebeuren - ik heb er al rekening mee gehouden - mijn korte broek ligt klaar, net als mijn zonnebril en mijn laarzen. Dat laatste verdient een toelichting ..... Ik begrijp het.  Vandaag is de dag der waarheid, schijnt het ... althans ergens deze week.  Volgens oude Azteekse berichten zou de aarde moeten kantelen, zodat we in één keer van de winter in de zomer komen - een fijn vooruitzicht. Aangezien dat snelle kantelen natuurlijk met veel geklots gepaard gaat heb ik ook mijn laarzen klaargezet .... want dat geeft een hoop rotzooi ........ Slik op de Weg!
Tijd om ook orde op zaken te stellen - Zo in de laatste weken van het jaar kijken we altijd terug op wat geweest is, maar vanwege de urgentie van vandaag, heb ik dat wat vervroegd, vandaar ...........
  • De waan van de dag: Slik op de Weg, de Zeeuwse blog over de Schelderegio en haar bewoners voelt dat al bijna 1200 keer feilloos aan en ziet er al snel een onderwerp in .....

Hieronder vind je een selectie van 12 van de beste Slik op de Weg blogs van de afgelopen 12 maanden van het jaar 2012  ( vandaar de originele titel). Je kunt ze allemaal nog een keer bekijken ( klik de linken aan) voordat je een keuze maakt. De selectie is erg subjectief geweest, maar ik heb getracht om uit alle (Zeeuwse) windstreken wat toe te voegen. Aan jou de keus. 
 
Rechts in de menubalk vind je een mogelijkheid om te stemmen - het maakt niet uit of je één, twee of meer keuzes aanklikt - uiteindelijk worden de drie hoogste blogs rond ouwejaar opnieuw opgepoetst en geplaatst.  Je kunt stemmen tot 30 december 2012.
  •  En ... o ja, mocht je vinden dat een blog ten onrechte niet genomineerd is ..... stuur me de link toe en ik kijk wat ik kan doen .....
De genomineerden:
 
januari 2012:
De aap die den orgeldraaier boven't hoofd is gegroeid:
 
februari 2012
Een uniek Zeeuws bord met een verhaal

maart 2012
Goud uit zout 

april 2012
Peekoffie

mei 2012
Een dooie muus

juni 2012
Een luidruchtige rondgang

juli 2012
Mossengilde

augustus 2012
Dur deur

september 2012
Jalon rechtop houder

oktober 2012
Jos

november 2012
d'Ee bij Vinninghe en Hoedekenskerke

december 2012
Lodaline

Stuur deze link ( http://slikopdeweg.blogspot.nl/2012/12/12-12-12.html  ) door aan al je vrienden, die iets met Zeeland hebben en laat ze meestemmen .... en laat je niet gek maken door de waan van de dag.
 
......... En moet je er nog op uit ... Pas op, 't kan glad wezen ...... zeggen ze! Slik op de Weg.
  
Hans Koert
slikopdeweg@live.nl
Volg Slik op de Weg op Facebook en schaar je bij de groeiende groep volgers ....... Al bijna 1200 keer de Zeeuwse blog voor de Schelderegio en haar bewoners