dinsdag 12 februari 2013

Aole veuhels .....

Zo rond het jaar 300 na Chr., gaat het verhaal, leefde er in Rome ene Valentinus, een jonge Romein, die, tegen de zin van de Romeinse keizer, overtuigd Christen was. Wat de keizer ook probeerde, Valentinus bleef zijn geloof trouw hetgeen leidde tot arrestatie …. Vlak voordat het zwaard het hoofd van de romp zou scheiden, genas Valentinus de blinde dochter van de beul, die, zo gaat het verhaal, zodra ze het licht in haar ogen terug had, blindelings verliefd werd op de eerste de beste man die ze zag ….. Valentinus. Zo gaat dat – Het verhaal verhaalt niet of het wederzijds was ..... Valentinus mocht in ieder geval  blijven leven en rond het jaar 600 werd hij heilig verklaard door de paus en werd zijn naamdag gesteld op 14 februari ….. de naamdag van Sint Valentinus.
 Met zo'n gedicht op je valentijnskaart maak je tegenwoordig geen vrienden meer ....
Rekken vol valentijnskaarten; een roos in luxe verpakking, zag ik vanochtend in de winkel voor een luxe-prijs en doosjes met chocolaatjes in hartvorm – het dateert in Nederland nog maar van de laatste decennia van de vorige eeuw, hoewel de commercie ons wil laten geloven dat we het in Nederland al eeuwen lang vieren  .... 14 februari: Valentijnsdag.  Daarvoor waren er natuurlijk ook mensen, die,  in’t geheim, op elkaar verkikkerd waren, ook al kwam die liefde dan vaak slechts van één kant, of wist de ander niets van geheime verlangens …… 
Men schreef soms gedichten voor geliefden, waarin de kwaliteiten in bloemrijke taal verbeeld werden ….. Ik vond zo'n gedicht van de Zeeuwse gelegenheidsdichter  Mr. Marinus Verbrugge, geboren in 1802. Hij ging rechten studeren en vocht tijdens de Tiendaagse Veldtocht tegen de Belgen. In 1833 werd hij benoemd tot rechter in Goes en trouwde een jaar later in Middelburg. met Johanna Margaretha de Lang, waarmee hij veertig jaar getrouwd was. In 1838 werd hij advocaat-generaal ( en later procureur-generaal) van het Provinciaal Gerechtshof van Zeeland. Hij werd Lid van het Zeeuws Genootschap en in die hoedanigheid greep hij vaak naar de kroontjespen. Hij schreef in poëtische, maar ook diplomatieke taal, dit eenvoudige poëzie versje, dat zou kunnen dienen voor een valentijnskaart ..... al lees ik tussen de regels door, dat betrokkene, zoals mijn opa dat zo tactisch verwoord zou hebben, niet vooraan gestaan had toen Onze Lieve Heer het ligchaamsschoon uitdeelde …… Met dit soort teksten op valentijnkaarten bereik je anno 2013 geen smachtende verliefden ...... 
Beuk in het Van Cittersbos in Heinkenszand 
Zelf heb ik meer dan 700 vrienden, al ken ik de meeste alleen van naam ………. en heb ik ze nog nooit gezien of geroken … en da’s maar goed ook, want dat zou nog al wat organisatie kosten om die allen persoonlijk te kennen. Het begrip vriend is dan ook tijdens het wrijftelefoontijdperk verworden tot een loze kreet, een zeepbel, waaraan sommigen zich proberen vast te klampen - Tevergeefs, want echte vriendschap klapt niet uit elkaar als je je er in vastgrijpt. Ik hoef geen voorbeeld uit een recent verleden er met de Haren bij te slepen, om aan te geven dat dat soort vrienden zich soms wel eens tegen je kunnen keren ....... Voor dat soort "vrienden" is Valentijnsdag niet geschapen ...... trouwens ook niet voor de "echte", die je door dik en dun steunen, waar je op kunt bouwen, die je kunt vertrouwen, waar je mee het bos in kunt gaan, waar je je veilig bij voelt -  Valentijnsdag is alleen voor de commercie gemaakt - verzonnen achter een reclamebureau  Nee, dan mijn beuk ......   
 Mijn beuk is zeker al  honderd jaar oud. Hij staat in het Van Cittersbos, de voormalige tuin van landgoed Landlust in Heinkenszand. Maar helaas, de boom is vol, althans de onderste twee meter. Daarboven is nog genoeg ruimte in de gladde beukenbast, maar het ontbreekt me aan lengte en aan moed om er in te klimmen. Afgelopen weekend ontdekte ik dat de stam vol was …… dus stond ik daar wat zielig met mijn mesje en het briefje met de te kerven initialen .... Ik zal me vanaf nu moeten behelpen ..... want alle andere beukenbomen in het bos zijn al "bezet" en een ander soort boom, een grenslinde bijvoorbeeld, heeft een veel te grove bast om dit soort gevoelige informatie te bevatten. Ik weet nog een beukenzaailing te staan, maar voordat tie groot is ......  Dan dit jaar toch maar een kaartje sturen?  Of een SMS-tje? Of gewoon er op af stappen of bellen of  …… Weet je wat? Ik verzin een mooie slogan, en zet die op mijn blog .... als ware het een beukenstam zodat iedereen het kan lezen.
Dit is mijn Valentijnswens geworden: 

Aole veuhels bin bezug un nesje te maeken, behalve jie en ik .... Wi wachten we noe noh op - een ure is hin kakstoel ... j'eit'n nie voe't achteruut zetten?

ps: Voor Valentijnsboodschappen staat slikopdeweg@live.nl uiteraard open tot en met 14 februari 2013 - anoniem kan het ook in het commend-venster hieronder.

Hans Koert
slikopdeweg@live.nl


Slik op de Weg is de 1200ste blog gepasseerd ...... 1200 keer een opvallende Zeeuwse kijk op de Schelderegio en haar bewoners - verhalen die alle kanten op kunnen gaan, relativeren, beschouwen, je bezig houden, zoals Slik op de Weg je in Zeeland vaak kan verrassen .....  Volg Slik op de Weg op Facebook en schaar je bij de groeiende groep volgers ....... Al 1200 keer de Zeeuwse blog voor de Schelderegio en haar bewoners - een mooie manier om je dag te beginnen.

2 opmerkingen: