zaterdag 16 maart 2013

Flubberplaat

 Lenny wie?  De  mededeling dat ik naar een optreden mocht op het dorp wekte bij mijn collega uit de stad wat verwarring. Het was haar niet aan te rekenen, haar leeftijd in acht genomen -  Lenny Kuhr die grote successen had in de jaren zeventig en tachtig van de vorige eeuw, met nummers, zoals De Troubadour,  trad op in De Stenge in Heinkenszand. Waar? aar? 
  De Stenge - Heinkenszand
Sinds een aantal decennia is cultuur niet alleen meer voorbehouden of te koop  voor mensen uit de stad. Dorpshuizen en verenigingsgebouwtjes op het platteland, maken tijd en ruimte vrij om artiesten naar de mensen te brengen, die normaal gesproken niet zo snel zouden kiezen voor een optreden in een dorp op Zuid-Beveland. De dorpshuizen van de gemeente Reimerswaal bieden, dankzij enthousiaste programmeurs als Jacques Boonman de bewoners uit die regio en ver daar buiten, de gelegenheid om naast de deur cultuur te snuiven – dat geldt ook voor de Culturele Raad van de gemeente Borsele.
Dat was vroeger wel anders …………… Het verenigingsgebouwtje, naast de kerk van Hoedekenskerke, werd na de oorlog gebruikt voor gymnastieklessen en ook de jongens- en meisjesclub maakten er gebruik van.  Bij begrafenissen werd de zaal omgebouwd tot condoleanceruimte en als er wat vieren was, kon je het zaaltje ook afhuren. Soms kwam er een man met een grote projector, die film bracht ……., zoals de dorpsfilm van De Blindenbond, gemaakt begin jaren zestig ten bate van nieuwe uniformen voor Con Amore - de plaatselijke fanfare.  Dat geluid van zo’n ratelende projector zorgde altijd voor een ietwat opgewonden gevoel in m’n buik. Ik herinner me nog wel de dorpsfilm, maar niet meer welke andere films er gedraaid werden, maar wel dat er veel te lachen viel – m’n fascinatie voor oude zwart-wit slapsticks rond Charlie Chaplin, Laurel en Hardy en de Comedy Capers zal hier wel ontvlamd zijn ……
Kleuterschool op het podium van het verenigingsgebouw van Hoedekenskerke - jaren vijftig.
Eenmaal per jaar werd de zaal ingericht voor de  toneelvereniging en vol gezet met klapstoelen. Die voerde dan een klucht op.  Het bescheiden podium was naar achteren toe normaal gesproken afgesloten met hoge houten panelen – die werden dan weggehaald en omgetoverd tot coulissen. Als kind fascineerde me dat, want ik begreep daar de functie van. Op het podium, normaal vanuit de zaal niet te bereiken of te zien, was in de jaren vijftig …… de kleuterschool gevestigd. Daar heb ik een paar jaar mogen knippen en plakken o.l.v. een, ongetwijfeld lieve juf, waaraan naam nog herinneringen kleven, slechts een fotootje rest.
Als het toneelweekend daar was, werd de hele kleuterklas ontmanteld en waarschijnlijk in één van de kleine kamertjes opgeslagen …… de klas werd zo toneel. Voor op het podium kwam een half open houten kast, waarin de souffleur zich mocht verstoppen. Als kind klommen we wel eens door die kast, onder het toneel .... spannend!
Mijn ouders zaten ook in de toneel, samen met de slager en de postbode en alle mensen van het dorp die je als kind in andere rollen kende.  Dat was wel eens verwarrend, maar gaf een extra dimensie aan het kijken naar het toneel. Bij één toneelstuk, herinner ik me, moest er een grammofoonplaat op het podium gedraaid worden van Freddy QuinnJunge Komm Bald Wieder, die hier, als Freddy in 1963 een hit mee had. Ik moet dus een jaar of twaalf geweest zijn …..


Een grammofoon was toen nog een luxe die veel mensen zich niet konden veroorloven. Mijn eigen eerste grammofoon kocht ik toen ik achttien was - een fraaie witte met losse boxen. Er moest dus een grammofoon gevonden worden en in de Boeierd woonde iemand, die daar, meen ik, vanuit de Randstad was komen wonen - van hem mochten mijn ouders wel, voor het stuk, zijn grammofoon gebruiken ….
 

Zo kwam de grammofoon een paar dagen bij ons thuis terecht en werd het plaatje vaak gedraaid en …… kon ik ook eindelijk de gratis plastic reclameplaatjes van Reader’s Digest, die we als reclame toegestuurd kregen, flubberplaatjes noemde ik die altijd, gedraaid worden waar de serieuze stem van Willem (toen nog –O-) Duys of Pim Jacobs, muziek van bijv. Mantovani aanprees, die uiteraard als set voordelig bij Het Beste gekocht kon worden. En het plaatje van de M-brigade dat we via Piet Marijs, de melkboer, hadden "verdiend" met het drinken van drie glazen melk per dag! Die fascinatie voor toneelspelen en plaatjes heb ik nog steeds, ontsproten uit die ene grammofoonplaat die bij toeval mijn pad kruiste …..

Hans Koert
slikopdeweg@live.nl

Slik op de Weg is de 1200ste blog gepasseerd ...... 1200 keer een opvallende Zeeuwse kijk op de Schelderegio en haar bewoners - verhalen die alle kanten op kunnen gaan, relativeren, beschouwen, je bezig houden, zoals Slik op de Weg je in Zeeland vaak kan verrassen .....  Volg Slik op de Weg op Facebook en schaar je bij de groeiende groep volgers ....... Al 1200 keer de Zeeuwse blog voor de Schelderegio en haar bewoners - een mooie manier om je dag te beginnen.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen