donderdag 21 maart 2013

Pr-perk

(Bron PZC: 21 mrt 2013)
 Zelden zijn mensen het zo eens over het weer als op het snijvlak van winter en lente ..... De kou, de guurheid, de duisternis en natte sneeuw - weg ermee - grote schoonmaak - ramen open - bezem erdoor - een nieuwe start - een nieuw begin.  Wat dat betreft ben ik er voor om wereldwijd een nieuw jaar, net als in de Romeinse tijd, te laten aanvangen op 1 maart. Het zuidelijk halfrond kan dan kiezen om de kalender een half jaar achteruit te zetten of gewoon met ons in de pas te lopen ............ 
Wie kijkt er niet uit naar de eerste lenteboden? Als het eerste sneeuwklokje zijn kopje aarzelend boven de grond steekt kan het nog flink koud zijn -  pas als het speenkruid en het klein hoefblad op de warmere beschutte zuidkant van het sloottalud kleur gaat geven, dan schiet het op. Maar veel mensen, vooral uit de stad, ontgaan zulke kleine voorboden, zulke minuscule signalen. Of zou het zo zijn dat de moderne mens meer bezig is met zijn baan, zijn gezin, carrière maken, geld verdienen of  zijn tijd-op-de-tien-kilometer, zodat hij dit soort kleine hints van de natuur niet opmerkt?  Voor die "moderne mens" zijn er de pr-perkjes langs de invalwegen van elke stad, gemakkelijke natuur; "ingezaaide" gazons vol narcissen of krokussen - het teken dat de lente in aantocht is.

Krokussen op het plein van Nisse
 Op het plein van Nisse, een typisch Zeeuwse dorpsring met een haast stedelijke omvang, waar je mag hopen dat de bevolking nog wat dichter bij de natuur staat, komen ze er ook niet onderuit - als de krokussen het grasveld kleuren … wordt het lente! Eerst aarzelend beginnen de bloemen te kleuren, als het eigenlijk nog te koud is voor de tijd van het jaar, te somber, zonloos, natte sneeuwbuien en een gure noorden winden trotserend, geven ze nog niet echt dat lentegevoel, waar iedereen zo naar verlangt en staan ze er wat verfomfaaid en verwaaid bij, misplaatst krokus te zijn.
 Als de eerste krokusjes in Nisse gaan bloeien, vermoed je al snel, dat er hier  sprake moet zijn van mensenwerk. De bolletjes zijn duidelijk bewust een half jaar daarvoor machinaal in rijen neergezet, maar zoals een toupetje nooit een volle jeugdige haardos kan vervangen of een laag mascara rimpels kan verhullen....  ontgaat zelfs de rentenierende stroomfietser of de gehaaste jogger niet, dat hier geen sprake is een spontane oprisping van de natuur
Stinzenplanten bij Westhove (Domburg)
Geen spontane bloemenpracht, zoals we dat bij oude landhuizen aantreffen op Walcheren – met tientallen stinzenplanten, die na eeuwen verwildering in het vroege voorjaar de bodem bedekken met sneeuwklokjes, sleutelbloemen of primulaatjes, krokussen en … paaslelies of narcissen. Toegegeven - ook hier heeft men ooit aanplant gedaan, maar de tijd heeft het werk van de tuinman overgenomen en bollen hebben zich niet-gearrangeerd kunnen vermenigvuldigen.

Duinbeek (bij Domburg)

 Zodra de eerste zonnestralen voelbaar de lente duiden, buitelen de lenteboden over elkaar heen: de fluitende lijster op de vêêste; de eerste hommel, die als een apache helicopter laag over de tuin scheert en de buurvrouw, die met beschermende doek over haar paasbeste, nog met krulspelden bedekte hoofd, de kleedjes klopt. Ook de krant besteedt steevast aandacht aan dit soort voorboden: Het eerste lammetje, volle terrasjes, strandhuisjes die teruggeplaatst worden, rokjesdag en ..... de traditionele noodkreet over de Nederlandse vlinderstand in het algemeen en die in Zeeland in het bijzonder.
De gehakkelde aurelia

Reddingsactie voor Zeeuwse vlinders kopte de PZC onlangs, alsof de laatste zeehond op de Hooge Platen is ingeslapen! Zeeuwse Zes hollen achteruit – een allitererende slogan, slecht gekozen, omdat het over vlinders gaat - Zeeuwse Zes vliegen achteruit ...... zou mijns inziens meer hout snijden .... Zes Zeeuwse vlinders dreigen uit te sterven in Zeeland: de Argusvlinder, de Grote Vos, de Heivlinder, de Kleine Parelmoervlinder, het Bruin Blauwtje en de Koninginnepage.
 Alleen laatstgenoemde roept wellicht bij een paar mensen een bruikbare herinnering op, aan de vakantie in Zuid-Frankrijk; de andere blijven fotootjes in de krant ……… die leven niet echt bij het grote publiek, alsof je gebogen staat over een vitrine met opgeprikte insecten. De zes genoemde soorten leven alle in kleine kwetsbare populaties, die sterk gebonden zijn aan hun leefgebied – duinen, ruigten of bloemrijke bermen. Rommelhoekjes, vol broeiers ( brandnetels) en andere vuulte, waar de mens de handen vanaf getrokken heeft; we hebben ze “opgeruimd”.

Juist die plekjes moeten we koesteren – een plek geven – “inrichten” – faciliteren, om een geliefd moeilijk woord in crisistijd te gebruiken. Misschien dat die crisis juist wel een positief effect kan hebben …. ongewild.
Het uitstellen van onderhoud kan immers ongebreidelde wildgroep van planten in de hand werken, die normaal in hun expansiedrift afgeremd en beperkt worden – de ideale plek voor vlinders om hun eitjes te leggen, hun rupsen te laten opgroeien en verpoppen. Laat een stuk van de tuin toch eens de tuin. Als compensatie mogen gemeenten dan best van mij zo’n krokustapijtje voor me uitrollen op publieke plekken – zo'n pr-perk.

Hans Koert
slikopdeweg@live.nl


Slik op de Weg is de 1200ste blog gepasseerd ...... 1200 keer een opvallende Zeeuwse kijk op de Schelderegio en haar bewoners - verhalen die alle kanten op kunnen gaan, relativeren, beschouwen, je bezig houden, zoals Slik op de Weg je in Zeeland vaak kan verrassen .....  Volg Slik op de Weg op Facebook en schaar je bij de groeiende groep volgers ....... Al 1200 keer de Zeeuwse blog voor de Schelderegio en haar bewoners - een mooie manier om je dag te beginnen.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen