woensdag 8 mei 2013

Piepjes en poepjes

Ik zit er eigenlijk een beetje op te wachten - laat ik eerlijk zijn.  Ondanks dat de temperatuur nu bijna zomers begint te worden, is het dat voor mij nog niet.  De zomer begint voor mij niet als de thermometer boven de twintig graden aan geeft of de kalender een bepaalde datum scheurt, maar wanneer bepaalde ankerpunten ingevuld zijn ........... zoals het de eerste zingende merel op de vaeste, die het voorjaar aankondigt, zo is de tweede zwelmpje, zwaluwtje voor de butendiekers, voor mij het begin van de zomer .......  Inderdaad, de tweede, aangezien het spreekwoord luidt ..... Eén zwaluw ....

Ik zit dus eigenlijk op scherp ..... misschien dat ze al in de provincie gesignaleerd zijn en al bezig zijn rond de spulletjes in de Zak om hun bolvormige nestje van klei en takjes onder aan de dakgoot of een overhangende dakrand te bevestigen, maar in mijn blikveld, mijn luchtruim, zijn ze nog niet gespot. Trouwens ik heb ook nog geen koekoek gehoord .....  De huiszwaluw doet zijn naam tegenwoordig niet echt eer meer aan, aangezien hij steeds minder geduld wordt in woonwijken ... als een ongewenste vreemdeling wordt hij weggekeken - logisch eigenlijk, want als je huis eenmaal is uitgekozen als bouwplek voor een zwaluwgezinnetje, dan kun je er van op aan dat er snel meer komen- zwaluwen zijn namelijk koloniebroeders, zo leven ze ook in Afrika, of zoals een bekend Zuud-Bevelands spreekwoord zou kunnen luiden: Astur één zwelmpje zun nist and de hoote mikt, dan zit je ahou vreseluk in de nisten ......


Een paar weken geleden moest ik glimlachen toen ik las dat de zoogdierenwerkgroep Zeeland zgn. luisterboxen opgesteld hadden langs de Zeeuwse kust in de hoop om trekkende vleermuizen te registreren - in kaart te brengen .......... Elektronische snuffelpalen, trajectcontrole, microfoons, die de piepjes moeten opvangen, die de dieren ter oriëntatie uitsturen ..... Geen mannen met verrekijkers in geöliede jassen, die tot in het holst van de nacht of bij het krieken de einder afstruinen .... helaas. Die tijd lijkt voorbij.  De informatie zal wel elektronisch op hun wrijftelefoons binnenkomen - dan kunnen ze thuis vanachter de iMac de routes intekenen zonder nat of koud te worden. Ik zit gewoon met een kladblokje in mijn tuin - koud- of warm drankje bij de hand, naar gelang de omstandigheden, te turven ........ nou ja, turven?  Dat zou mooi zijn - tot nu toe is't blaadje maagdelijk leeg.


Kunstenares Tinkebel, afkomstig uit Goes,  liet afgelopen week weer van zich horen, waarbij ze het probleem van de uitgeproceduurde asielzoekers aan de kaak wilde stellen - een smet in een moderne westerse samenleving, die zegt een sociaal gezicht te hebben ........... Die af- en uitgewezen groep asielzoekers, die terug moet naar het land van herkomst, worden daar niet meer toegelaten, dus belanden ze noodgedwongen op straat, zonder onderdak, inkomen of een menswaardig bestaan.  Eerst was ik bang dat Tinkebel wellicht één van de asielzoekers tot reistas had omgebouwd, als uiting van haar wrange humor, wetende dat ze ook ooit haar kat tot handtas had verbouwd, iets waarmee ze de aandacht en hoon van de Partij voor Dieren over zich heen kreeg, maar daar was nu geen sprake van. Tijdens een project van De Cultuurwerf had ze voor het project een huisje geplaatst in Vlissingen, met de sarcastische titel Home Sweet Home, waarin twee uitgeprocedeerde asielzoekers een maand zouden verblijven.  Er was echter geen vergunning voor afgegeven, dus kreeg de burgemeester van Vlissingen René Roep het Spaans benauwd, net als 441 jaar geleden zijn collega gezachtsdragers, die, toen de Spanjaarden dreigden een garnizoen in Vlissingen te stationeren, waardoor veel vreemd volk ingekwartierd zou moeten worden, besloten de Spanjaarden de toegang tot de stad te weigeren, als ware het ongewenste vreemdelingen .. .....  dus werd het huisje in allerijl afgebroken - regels zijn regels immers.

Zowel de huis- als de boerenzwaluwstand loopt terug - een zorgwekkende ontwikkeling, voor een regio dat zegt oog voor de natuur te hebben ..... boerenschuren, in rustiek golfplaat, prefab opgetrokken, zwart gespoten om toch nog een Zeeuws tintje er aan te geven, missen mogelijkheden waardoor de boerenzwaluw zich binnen zou kunnen nestelen, settelen.
'n Uulegat of een schuurraampje met gebroken ruitjes, vind je alleen nog in een paar oude boerenschuren, die op het punt staan de strijd tegen de tijd op te geven, omdat de boer, op leeftijd, door gebrek aan opvolging en geld  om te investeren, al jaren geen onderhoud meer pleegt. Maar ook in moderne woonwijken wordt de zwaluw, die helemaal vanuit de andere kant van de wereld, in een vlucht met andere gelijkgezinden, naar onze streek is gevlogen, niet met open armen ontvangen en dat is een schande. Ze vinden geen nestmogelijkheden meer; de oude huizen waar ze generaties lang hun jongen groot brachten zijn ondertussen afgebroken of gesaneerd en in nieuwbouwwijken is er geen geschikte opvang.  Een schande, als je't mij vraagt - daar zou iets aan gedaan moeten worden.

Aan de zijkant van ons huis is langs de dakrand een fraaie overkapping, schijnbaar ideaal voor een modaal zwelmpjesgezin, maar helaas voor asielzoekende huiszwaluwen, niet erg geschikt om een nest te maken. Het garagepad eronder is namelijk onlangs opnieuw bestraat en ziet er gaaf, strak en gelikt uit en dat willen we zo houden - Niet al dat geschijt langs de muren en op het pad, waarbij je de viezigheid aan je schoenen het hoogpolig tapijt in loopt. Bovendien bijt hun faeces erg in - in de lak van mijn mooie auto.
En zo'n schijtplankje, zo'n poepvangertje, halverwege de muur vind ik ook niet erg fris - dat overigens precies onder mijn raam komt, waarop hoogstwaarschijnlijk, als ik uitkijkend over het wijdse Zuid-Bevelandse poldergebied, mijn oog op zal blijven hangen, iets dat mijn inspiratie niet ten goede zal komen ..... Helaas, dus, beste zwaluwen, bij ons dus geen vergunning om te nestelen - er zijn, ik weet het zeker, genoeg overhangende dakranden en goten bij de buren, waar jullie een gezinnetje kunnen stichten en met open armen ontvangen zullen worden ...... Ik zal jullie wel turven!

Hans Koert
slikopdeweg@live.nl

Slik op de Weg is de 1200ste blog gepasseerd ...... 1200 keer een opvallende Zeeuwse kijk op de Schelderegio en haar bewoners - verhalen die alle kanten op kunnen gaan, relativeren, beschouwen, je bezig houden, zoals Slik op de Weg je in Zeeland vaak kan verrassen .....  Volg Slik op de Weg op Facebook en schaar je bij de groeiende groep volgers ....... Al 1200 keer de Zeeuwse blog voor de Schelderegio en haar bewoners - een mooie manier om je dag te beginnen.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen