woensdag 25 september 2013

Jazz op een mooie herfstdag: Jazz by the Sea

Je kunt er over de koppen lopen – crowd surfing heet dat, geloof ik in het buitenlands - In het centrum van Domburg is heerst een drukte als ware het een zomerse dag tijdens de bouwvak … toeristen laven zich op één van de vele terrasjes aan het uitzicht op andere toeristen en een wit wijntje of verdringen zich om een bonte parasol, als tijdens een standwerkersconcours, die wiegend boven de menigte steekt, als ankerpunt in een kolkende menigte. Hier en daar draait een stel een foxtrot midden op straat ...... Blije gezichten!
Jazz by the Sea (Domburg) (foto: Hans Koert)
 Ergens halverwege de jaren vijftig of zestig moet het mis gegaan zijn – als een huwelijk dat na vele jaren sleetse plekken ging vertonen en waarbij de twee partners langzaam maar zeker uit elkaar gegroeid zijn. Net na de oorlog werd de dixieland muziek extreem populair, opbloeiend na vijf jaar onthouding. De muziek van bands als de Dutch Swing College leukten menig schoolfeest op en prille verliefdheden ontstonden al dansend op nummers als de Basinstreet Blues of hits als Hello Central Give Me Doctor Jazz. Met de middelbare school moest je naar schoolconcerten: Moet je? vroegen we ons dan af!
Picolo Jazz Band ( foto: Hans Koert)
Ook de muziek van Chris Barber, Graeme Bell, The Firehouse Five, Les Haricots Rouges en Sidney Bechet werd op menig draaitafel gelegd - we speelden immers nog lp's of singeltjes ….. Het was, wat ze nu zouden omschrijven als .. danceable music ….. muziek waar je op kon en mocht dansen.  We moesten op dansles - bij Janvier .. dat hoorde bij je opvoeding - alleen een soort foxtrot is na veertig jaar in de benen blijven hangen ... Gedurende de oorlogsjaren was de jazz in bijv. Amerika doorgeëvalueerd, terwijl wij,. muzikaal gezien, stil waren blijven staan ..... In Nederland namen musici als Wessel Ilcken, Ruud Pronk en bands als het Trio Pim Jacobs en The Diamond Five de “moderne” muziek over: Bebop. 
Bebop, echter was meer serieus - meer muziek waar je naar hoorde te luisteren, op je stoel, met een frons op het voorhoofd en een pijp in de mond en zeker geen muziek waarop je kon, wat zeg ik, mocht dansen. Muziek voor intellectuelen ...  De liefhebbers van beide stromingen sprake er schande van en groetten elkaar niet meer of meden elkaar zelfs …… De “modernisten” keken zelfs wat neer op de “traditionalisten”: een gevalletje scheiding van tafel en bed. ….  Toen in de jaren zestig ook nog eens musici als John Coltrane en Ornette Coleman de jazz goed door elkaar schudden, was er geen synergie meer mogelijk:  de scheiding leek definitief ………. Je hield van dixieland of je hield van piep-knars-knor muziek, zoals de muziek rond de Nederlandse geïmproviseerde muziek uit de jaren zestig laagdunkend genoemd werd.  Die scheiding van geesten ..... lijkt nog steeds latent aanwezig, al mag de "moderne jazz" van toen al lang niet meer "modern" genoemd worden ......
Trombonist van de Honkers Brassband (foto: Hans Koert)
Ik moest hier aan denken toen we afgelopen weekend onder een heerlijk zonnetje, een zonnige nazomerdag, een Indian Summer, tijdens Jazz By The Sea door het centrum van Domburg slenterden.  Honderden mensen genoten er vanachter een koel glas van de strategisch opgestelde orkesten, die als standwerkers elkaar vliegen probeerden af te vangen ........... 
 
De met een soort Franse Louis de Funeshelmen uitgedoste Rue d’ Anvers steelt de show met hun uitmonstering en humor, maar de Honkers Brassband winnen, wat mij beteft, met hun aanstekelijke groove, op punten .... … . De Picolo Jazz Band zoekt het in het cliché ... strooien hoedjes en een  "aangekleed" wasbord, één van de meest tot de verbeelding leidende ritme-instrumenten ( na de washtub bas wellicht) voor kinderen .... en hun (groot)ouders - ze zijn een kloon van zichzelf ….. die dixielanduitmonstering  ... je zou het missen als het er niet was ..... al "klopt'" het hier veel beter, dan in een verregende binnenstad in de provincie, waar een straatbandje het winkelende publiek met ritmische klanken overvalt, dat alleen nog even snel langs de Xenos wil  ....  Het publiek in Domburg heeft soms al een jaar tevoren een appartementje geboekt om hier te kunnen zijn. 
De Red Wing Band (op het hoofdpodium) ( foto: Hans Koert)
In de tuin van het Badhotel een boordevol terras met tientallen tafeltjes, omringd door laatkomers in de wacht, speurend, als bij een heuse stoelendans, naar elke vrijgekomen zitplaats. We kunnen er toch bij gaan zitten? …..
 
 Newport 1958 ….. De film Jazz on a Summer’s Day, gaat er door mijn hoofd …. Die beroemde film, gemaakt door Bert Stern ….. die een sfeerbeeld geeft van een zonnig festivalterrein waar de bezoekers, gekleed met pet-tegen-de-zonzonnebril-om-op-te-vallen (zo'n gedateerde jaren vijftig witte vlinderbril) en de pullover achteloos over de schouders geknoopt ( voor de kille avond), genietend van de band ver weg op het overdekte podium.   Domburg 2013: In de ruimte voor het podium wordt gedanst ….. een in het wit geklede charmeur met hoed en zonnebril op zijn grijze haren, lokt de dames mee de dansvloer op .. alsof het nog steeds 1958 is ...... op klanken van een Zweedse tradjazz groep, die luistert naar de naam The Red Wing Band, de muziek uit New Orleans laat herleven met als gangmaker de bekende Britse rietspeler Brain Carrick, die al heel wat jaartjes mee draait in the scene.  
Brian Carrick (foto: Hans Koert)
 Jazz By The Sea: Wat heerlijk om te ontdekken hoe een generatie geniet van de muziek waarmee ze opgroeide?  Is het niet zo, dat ieder mens op een bepaald moment teruggrijpt naar de fascinaties, de hobbies en de muziek uit de tijd dat men opgroeide van kind tot volwassene? Deze generatie ging niet naar de disco, maar naar, bijvoorbeeld Danszaal Juliana om te gaan dansen en  contacten te leggen op muziek van Acker Bilk of  The Dutch Swing…..
Is het niet schitterend om te zien, hoe, op de dansvloer, op het terras, op straat, een generatie zichtbaar 25-jaar jonger wordt onder de swingende klanken van bands als de Honkers Brassband of de Zweedse Red Wing Band en de onderhoudende acts van bands als de Rue d’ Anvers, een glimlach op veler gezicht tovert en leert dat dat, wat de “moderne jazzstijlen” te vaak missen – het heeft de naam moeilijk te zijn en te serieus – zoals de ongedwongen sfeer, de humor en gelegenheid om te bewegen, een grote groep liefhebbers veel plezier brengt….. .. 
Het is, denk ik, een compliment aan de organisatie van Jazz By The Sea, dat al sinds 1991 dit evenement organiseert en zich nu al klaar maakt voor de 25ste editie over twee jaar.  En als je ziet hoe enthousiast de jonge dames met parasol, aangetrokken als een soort cheerleaders, de swing van de muziek overnemen, dan voorzie ik in 2015 een spectaculaire verjonging van het publiek .....

Hans Koert
slikopdeweg@live.nl


Slik op de Weg, de Zeeuwse blog voor de Scheldregio en haar bewoners relativeert dagelijks het leven in de mooiste regio van ons land  - de navel van de wereld! In elke blog wordt geprobeerd de Zeeuwse henen te ontrafelen - de Zeeuwse peeën te ontdoen van loof en slik ..... vandaar ook de titel van de blog: Slik op de Weg! Zo blijkt de Zeeuw 't ni-jaer te preveleren boven de zummer ....en pruimen en peren boven kersen en appels en dromen van een "spulletje" in de Zak ..... .  Laat je elke ochtend verrassen door Volg Slik op de Weg op Facebook te vullen en schaar je bij de groeiende groep volgers ....... 

Stuur de link (http://slikopdeweg.blogspot.nl )  door aan een ieder die de stikken op de juiste plek heeft zitten ...... Is er een mooie manier om je dag te beginnen.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen