vrijdag 20 december 2013

Selfie: Buut voe mun eihun

Soms denk ik wel eens … Heb ik iets gemist?  Heb je dat gevoel ook wel eens? Staat er ineens in de krant dat het Woord van het jaar … Selfie is ….. Selfie? Voor me zelf ..... ?  Voe mun eihen?  Dat is toch geen nieuw woord?  Dat gebruikten we vroeger al als we op straat verstoppertje speelden. Buut heette dat en als de persoon die je moest afbuten je niet zag, dan rende je naar het electriciteitskotje van de PZEM en riep je hard: Buut Voe mun Eihen .... Voe mun eihen is volgens mij hetzelfde als voe me selfi.... Selfi ... maar nee, dat was fout .... begreep ik.  Gelukkig lukte het Omroep Zeeland ook om een aantal mensen op straat te  vinden die geen flauw idee hadden waar ’t over ging ……  Nu weet ik het – ’t Is gewoon een foto van jezelf …. Door je “selfie” gemaakt za’k maar zeggen.

Het woord van het jaar ………. Al jarenlang schijnt het een traditie te zijn dat de uitgever van Van Dale’s Woordenboek bekend maakt wat of het woord van het jaar wordt.  Hoe ze daar achter komen weet ik niet – Zou je er voor mogen stemmen? Of bepalen ze op een druilerige maandagochtend bij de koffie op welke bladzijde van het woordenboek nog ruimte is voor wat nieuws? Doe maar het woord selenografie weg, dat kent toch niemand en dan zetten we’t tussen selfgovernment en selfmade, daar valt zo’n Engels woord vanselfie niet op …….
Het woord van het jaar …………  Volgens mij is dat voor iedereen verschillend. Welk woord zou voor mij nu het woord van het jaar moeten zijn? Of het woord van de eeuw? Als kind zullen dat woorden als  “oom” geweest zijn, of eenvoudige klanken, die namen waren als Ot en Aaf en Aal en gans Ak en hond Eef en de twee ondeugende kikkers Ok en Or.  Allemaal woorden die op school in mijn nog maar zesjarige leventje waren binnengestapt. Je begrijp dat ik als jonge student aan mijn opoe en opa heel wat uit te leggen had, als ik er ging spelen .... 
Ik moet al op jonge leeftijd een brilletje gekregen hebben – zo rond het jaar 1962 verschijnt er een montuurtje in mijn fotoalbum, want ik had moeite met het kijken op het bord ….. bijziend ben ik – kortzichtig  zou je dat misschien ook willen noemen, maar dat schijnt een dubbele betekenis te hebben. Nee, wat voor mijn neus lag zag ik scherp, maar wat daarbuiten gebeurde moest is vooral hebben van “horen zeggen”.
Toen ik zes jaar oud werd mocht ik, ging ik, naar de Lagere School. Ik vermoed, dat ik, gediplomeerd op de kleuterschool, net als alle andere kinderen, aan de hand van mijn moeder, een nieuwe wereld binnen stapte. De Openbare Lagere School lag aan de Kerkstraat in Hoedekenskerke en zo ik me herinner bestond de school uit drie lokalen, met daarnaast het huis van het Hoofd der School ( die daar overigens niet woonde), dan de garage van de brandweer en daarnaast weer het oude gemeentehuis. 
De school stond daar al vanaf 1894, toen het oude schoolgebouw op dezelfde plek werd afgebroken omdat de bouwkundige toestand te wensen overliet. Het bestond uit drie lokalen, waarvan er twee behoorden aan de christelijke school en één aan de openbaren …… Ergens in de jaren vijftig was er een "scheuring" geweest ...... Een groep ouders hadden behoefte aan christelijk onderwijs.  Al van jongst af aan leefde ik dus in een verzuild dorp.  

Studenten van klas één: v.l.n.r.: Mattie - Eugene - Jan - Nellie - Pukkie (later Morea) - Christiaan - juffrouw de Hullu - Marja en Janny. Zittend nn. Rudi en Hans(je)
Klas één zat onderin het oude gemeentehuis, dat spoedig zijn functie als zodanig zou verliezen omdat het dorp een nieuw gemeentehuis op de Griend kreeg. Ik had een “ouwe” juf, die een wereld voor me open liet gaan door me te leren lezen ….. "Oud"? Ze was al wat grijs, droeg lange grijze kleren, had een brilletje, een knotje, kon heel streng zijn, maar zal ongetwijfeld ook lief geweest zijn en een band hebben kunnen scheppen met haar kinderen. Nu vinden kinderen al snel een volwassene, zoals bijvoorbeeld hun vader en moeder "oud", maar deze keer zag ik het, zelfs zonder brilletje, toch al heel scherp ...... Voor een juf was ze al best "oud".  


 Juffrouw De Hullu, ongetrouwd, was 64 jaar daarvoor geboren in Sint Laurens en was opgeleid tot juf op de rijksnormaalschool in Goes waar ze in 1912 haar akte behaalde.  Ze had gewerkt in Goes, ’s Heer Abtskerke en op Ouddorp, voordat ze in 1934 onder meester Drenth, die toen Hoofd der School was, kwam werken. We leerden lezen met de methode Lezen van Daan Deken. En die methode begon niet met boom – roos – vis maar met oo m (oom) en na een dertigtal bladzijden kon ik thuis al alles vertellen over de gans en de kikkers ok en or  en pop em die in de sloot gevallen was. We schreven met een griffel op een lei, herinner ik me nog en later met een kroontjespen - met losse kartonnen lettertjes van Hoogeveen legden we de woorden op het leesplankje na; het beroemd geworden leesplankje dat begon met aap - noot - mies ..... Misschien zouden Zeeuwse kinderen, als er toen al passend onderwijs geweest was, wel beter gebaat zijn het Zeeuwse leesplankje: juun - koenkelpot - gêêste ... Ook legden we lange zinnen op de letterdoos ..... Oh wé, als je te veel leunde op de letterdoos ... dan had je geen tekenen of buiten spelen ....
Boven ons op de eerste verdieping zat nog de secretarie, en het kwam dus nog wel eens voor dat een boer op klompen de trap op denderde, terwijl wij ons moesten concentreren op het tellen tot tien.  Ook ging de schuifdeur wel eens onverwacht open als een boer uut de riekebuurte zich vergist had en dacht de burgemeester te kunnen spreken.  
Juffrouw De Hullu, een voornaam zal ze niet gehad hebben, was mijn eerste gids, die me wegwijs maakte in het schrift ..... Ze was inderdaad al oud:   Juffrouw de Hullu werd een jaar later in de zomer van 1958 vijfenzestig jaar en mocht, na vijfenveertig jaar voor de klas, met pensioen. Ze kreeg uit handen van Marja Jacobusse, een meisje uit mijn klas, mijn eerste liefde meen ik, die voor de gelegenheid in de Zuid-Bevelandse dracht was gehesen, een hanglamp en een gedicht en van meester Arendse, Hoofd der School, een toespraak, rond de stoel, die door de oudercommissie beschikbaar was gesteld. De burgemeester verraste haar met de eremedaille in goud, behorende bij de Orde van Oranje Nassau.
Voor mij zijn al die nieuwe woorden die ik in de herfst van 1957 van juffrouw De Hullu leerde, woorden van het jaar …….  En zo denk ik dat iedereen wel zelf zijn eigen woord  van het jaar zal hebben – zijn eigen selfie ……. Buut voe mun eihun

Hans Koert
slikopdeweg@live.nl


Slik op de Weg, de Zeeuwse blog voor de Scheldregio en haar bewoners relativeert dagelijks het leven in de mooiste regio van ons land  - de navel van de wereld! In elke blog wordt geprobeerd de Zeeuwse henen te ontrafelen - de Zeeuwse peeën te ontdoen van loof en slik ..... vandaar ook de titel van de blog: Slik op de Weg! Zo blijkt de Zeeuw 't ni-jaer te preveleren boven de zummer ....en pruimen en peren boven kersen en appels en dromen van een "spulletje" in de Zak ..... .  Laat je elke ochtend verrassen door Volg Slik op de Weg op Facebook te vullen en schaar je bij de groeiende groep volgers ....... 

Stuur de link (http://slikopdeweg.blogspot.nl )  door aan een ieder die de stikken op de juiste plek heeft zitten ...... Is er een mooie manier om je dag te beginnen.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen